دعـــــــای مســتـــــــــــجاب

روانشناسی دعا

doayemostajab — Thu, 05 Nov 2009 17:05:18 GMT

دلایـل زیـادی وجود دارد که ثابت می کـنـد دعـا مؤثر است. بسیـاری از تحقیـقات عـلـمی صحــت این مطلب را نشـان می دهند.
آزمایشات نشان می دهد که دعا و نیایش بر موارد زیر تاثیرگذار بوده است:

فشارخون بالا
زخم و جراحت ها
حملات قلبی
سردرد
اضطراب

شرکت کننده های این آزمایشات عبارت بوده اند از:

آب
آنزیم ها
باکتری
قارچ
مخمر
گلوبول های قرمز خون
سلول های سرطانی
سلول های تنظیم کننده ضربان قلب
دانه ها
گیاهان
خزه و جلبک دریایی
حشرات
موش
جوجه

فرایندهایی که تحت تاثیر دعا و نیایش بوده اند عبارتند از:

فعالیت آنزیم ها
سرعت رشد گلوبول های سفید خون
تغییر و دگرگونی باکتری ها
رویش و جوانه زنی دانه ها و بذرهای مختلف
سرعت سلول ها تنظیم کننده ضربان قلب
سرعت بهبود و التیام زخم ها
اندازه تومرها و تیروئید
زمان لازم برای بیدار شدن از بیهوشی
تاثیرات مستقلی مثل فعالیت الکتروپوستی پوست، مقدار تحلیل و خونکافت گلوبول های قرمز و سطح هموگلوبین.

تحقیقی که در سال 1993 برروی 10000 كارمند دولتی در طول 26 سال انجام گرفت، نشان داد که افراد متدين بسیار کـمتر از افـراد کافر، بـه خـــاطر مشکلات قلبی عروقی جان می سپارند. و در تحقیقی که در سال 1995 در يك کالج بر روی 250 نفر بعد از جراحی قلب باز انجام گرفت، اینطور نتیجه گیری شد که آن دسته از افراد که ارتباطات مذهبی و حمایت اجتماعی داشته اند، 12 مرتبه کمتر از آنها که فاقد آن بوده اند، جان سپرده اند.

در تلاش برای درک افسردگی ناشی از بستری شدن در بیمارستان، محققان يك دانشگاه 1000 بیمار بستری شده در بیمارستان که عادت به انجام امور مذهبی از قبیل نماز و دعا داشته اند را از سال 1987 تا 1989 مورد بررسی قرار داده و دریافته اند که این افراد بسیار بهتر از دیگران با مشکلات سلامتی خود کنار می آیند.

يك مركز اخیراً هیئتی را برای تشخیص مزایا و فواید ادغام داروهای متعارف با درمان های رفتاری و تکنیک های تمدد اعصاب برای درمان فشارخون، تشکیل داده است. این گروه دریافتند که ترکیب این دو روش درمانی با یکدیگر، که نماز و دعا یکی از اجزاء مهم آن بود، می تواند باعث پایین آوردن سرعت تنفس، ضربان قلب، و فشارخون فرد شود.

منبع: http://www.mardoman.com

اگر چه لب نگشودی هوای صد گله داری ... و از عبور نگاهم، چقدر فاصله داری

doayemostajab — Sun, 27 Sep 2009 00:13:18 GMT

مدتهاست که میخوام در مورد بزرگمردی بنویسم که توی این دور و زمونه کمتر مثلشون پیدا میشه و امشب فرصت رو غنیمت میشمرم و تا جایی که ذهن یاری کنه از بزرگ منشی های ایشون مینویسم.

بزگترین و برترین خصیصه این مرد تواضع ایشونه که در مقام و مرتبه ایشون تواضع خالصانه داشتن کار هر کس نیست! این که میگم نیست برای اینه که هستن زیاد کسایی که ادای تواضع رو در میارن اما در شرایط خاص متوجه میشیم که این فروتنی هم نوعی ریا...

و اینکه ایشون با تمام مشغله هایی که دارن همیشه برای دوستان و خویشان فرصت دارند یعنی وقت می‌ذارن، وقتی با خودم و اطرافیان مقایسه می‌کنم می‌بینم همیشه از بهانه نداشتن وقت و کم لطفی‌هایی که در حق دوستان و اقوام می‌کنیم دم می‌زنیم در حالی که این شخصیت محبوب و دوست‌داشتنی در بدترین شرایط هم باز هم در حق دیگران کوتاهی نمیکنن.

من هیچوقت ایشون رو در محل کار ندیدم اما در این مورد هم تعریف‌های دور از چاپلوسی زیاد شنیدم و یقین من رو نسبت به این باور بیشتر کرد که ایشون از معدود افرادی هستند که حب جاه و مقام باعث تکبرشون نشده.
با خصوصیاتی که از ایشون میشناسم فکر نمی‌کنم هیچوقت برای هیچکس از خدا بد خواسته باشن اما با دل باصفایی که دارن خدا ناملایمتی‌ها و بی‌معرفتی‌هایی که در حقشون میشه رو بی‌جواب نمی‌گذاره.

ایشون غیر از این که در کار و سیاست زبانزد هستن مرد فرهنگ و اندیشه هم هستند. کتب اشعار و مابقی تالیفاتشون نشون‌دهنده شخصیت ادبی والای ایشون نیز هست.

و خوشا به سعادت ایشون... برای رفتن راه بزرگان از جمله ائمه خداوند الگوهایی چون ایشون نزدیکتر به ما قرار دادن تا عبرت بگیریم و راه برای رسیدن به کمال مطلوب هموارتر بشه. انشالله که توفیق استفاده داشته باشیم.

مطالبی که نوشتم جزئی از بزرگ‌منشی‌های ایشون بود و این قلم قاصر بیش از این توان گفتن نداشت.
دوستانی که ایشون رو میشناسن حتما حدس زدند که من در مورد چه کسی صحبت کردم. بله ایشون حاج‌آقا واحدی محبوب و معروف و... هزار تا صفت خوب دیگه هستن.

به هرحال برای آشنایی بیشتر با ایشون لینکشون رو میذارم.

آدرس وب‌سایت: http://vahedinet.com/

آدرس وبلاگ: http://labgazeh.parsiblog.com/

(تیتر هم بیتی از اشعار ایشون هست)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

بعدا نوشت:

از اونجایی که کم و بیش دارم متهم به پاچه خواری میشم این قسمت اضافه میشه که مدتها پیش قصد داشتم در مورد آقای واحدی بنویسم در مورد تمام خصلت های خوبشون که واقعا نایابه. به کسی گفتم میخوام بنویسم همون لحظه بهم گفت پاچه خوار! با شنیدن این کلمه به کل پشیمون شدم.
اما الان دلایل خودمو دارم. اولا که مطلب خیلی بیشتر بود و کاملتر اما به دلایلی پاک کردم و سعی کردم با کلی گویی جمعش کنم. دوم اینکه ما ایرانیا عادت داریم وقتی شخصیتی رو از دست میدیم تازه میایم ناله ای وای سر میدیم که چه بود و چه گوهری از دست دادیم و قدرشو ندونستیم. حالا که ما سعادت این رو پیدا کردیم که همچین بزرگانی رو بشناسیم و از بودنشون استفاده کنیم چرا این اطلاعات در اختیار بقیه هم نگذاریم تا در حد توان استفاده کنن؟!
و بعد کسی پاچه خواری میکنه که قراره چیزی نصیبش بشه. ما که از دریای بزرگ مهربونی و بخشش و اطلاعات حاج آقا واحدی استفاده زیاد بردیم دیگه احتیاجی به پاچه خواری نیست... و البته ایشون پاچه خواران را دوست ندارند!
تازشم من اگه دویست تا از این پستا بنویسم توی ارتش هیچ کار و پستی بهم نمیدن!

هر که ببرد سرت گهر بخشش

doayemostajab — Fri, 28 Aug 2009 22:31:18 GMT

حافظ گفته:

بر تو خوانم ز دفتر اخلاق

آيتي در وفا و در بخشش
 
هر که بخراشدت جگر به جفا

همچو کان کريم زر بخشش 
 
کم مباش از درخت سايه فکن

هر که سنگت زند ثمر بخشش

از صدف ياد دار نکته‌ي حلم

هر که ببرد سرت گهر بخشش

سخته اما بیاین تو این ماه سعی بر بخشش و بخشیدن داشته باشیم. حتی اگه حق با ما باشه چی میشه که پیش قدم بشیم تا کدورتها رو پاک کنیم.

من از امشب شروع میکنم هرچه باداباد...

شب زنده داری مدرن شب نیمه شعبان!

doayemostajab — Tue, 04 Aug 2009 21:10:18 GMT

شب نیمه شعبان هشت سال پیش بود که خونه یکی از دوستام جنوب شهر رفتم. البته از صبح روز قبل نیمه شعبان مهمان این دوست بودم.
و برای اولین بار از نزدیک شاهد آذین بستن برای این مناسبت توی یه کوچه تنگی که ماشین نمیتونست عبور کنه و از وسط کوچه یه جوی آب رد میشد بودم.
برام خیلی جالب بود از صبح زود شروع کردن کوچه رو حسابی شستن طوری که هر خانمی و آقایی از در خونشون با شیلنگ آب و کف و صابون کف کوچه رو میسابیدن.
کم کم از توی هر خونه پنج شش تا گلدون در اومد و توی تمام کوچه پر از درختچه و گل شد واقعا کوچه دیدنی شده بود.
البته از قبل تمام بالا سر کوچه رو با چراغ آذین بندی کرده بودن.
از در چند تا خونه میز اومد بیرون و اسفند و کلی تدارکات مثل شربت و ساندویج و خلاصه نوع تهیه پذیرایشون به قدری بود که باورت نمیشد از این خونه های کوچیک و محقر داره بیرون میاد.
نزدیکای عصر شده بود که دیدم باندای خیلی بزرگ رو دارن با سیم کشی توی سرتاسر کوچه به هم وصل میکنن از اینکه از پنجره هرچند وقت یه بار شاهد این نوع تزئین بودم خسته شدم رفتم ببینم بیرون چه خبره؟
بیرون که رفتم دیدم تمام کوچه های مجاور بعضیها خیلی زیباتر و پر زرق و برق تر شدن و همچنان مشغولن و جالب این بود که توی هر کوچه ای مشغول سیم کشی بودن تا اسپیکرهای بزرگ رو نصب کنن. انگار یه جورایی مسابقه بود بین کوچه ها.
خب علت وصل این همه بلندگو رو خودم حلاجی کرده بودم که هرکه کوچه ای احتمالا یه مداح میاد و مراسم رو شروع میکنن. خلاصه داشت کلی حسودیم میشد به این نوع برگزاری جشن نیمه شعبان که با جون و دل هرکی از هرچی داره مایه میذاره. با خودم میگفتم خوش به حال امام زمان چقدر یار باوفا و باصفا داره.
شب شده بود بوی اسفند تا توی خونه هم پیچیده بود و مردم همه تو کوچه مشغول پذیرایی بودن. منتظر بودم ببینم پس کی مداحشون میاد که یه دفه وقتی مشغول صحبت با دوستم بودم صدای دارام دیمبو اینقدر بلند یه دفه به صدا در اومد که از ترس وحشت کردم.
بله این همه بلندگو برای آهنگای شاد اونور آبی بود سریع اومدم دوباره جلوی پنجره که دیدم پسرای جوون محل دارن هی به هم تعارف میزنن واسه این که کی بیاد وسط یه ربع بعد یکی باید التماس میکرد که یکیشون بره کنار تا وسط کوچه خلوت بشه.
و باز کمی بعد خانمها ملحق شدن و شروع کردن به تشویق کردن و اندکی بعد خانمها هم هرکدوم هرجا وایساده بودن شروع کردن به قر دادن و...
این مراسم تا چه ساعتی ادامه داشت خدا میدونه که یکی از همسایه ها گفت فلانی مریض داره و تموم کنید... و این بود شب زنده داری مردمی که برای رسیدن نیمه شعبان لحظه شماری میکردن...
یاد فضیه هشت سال پیش افتادم وقتی توی وبلاگ یکی از اقوام اعمال نیمه شعبان رو مطالعه میکردم.
با خودم گفتم یا امام زمان چه حالی بهت دست میده وقتی از ما بشر شیعه که ادعای دعای تعجیل در فرجت رو داریم و بجای بجا آوردن اعمال این شب مشغول بزن و بکوب و...
و بگذریم از این روزها که خیلیا منتظر شب نیمه شعبان هستن یا تا برن تو خیابونا و شکمی از عزا در بیارن یا دنبال چشم چرونی و هزار تا کاری که آدم شرمش بیاد بگه هستن...

این مطلب رو جایی خوندم شاید با خوندن این مطلب بتونیم کمی نسبت به عاقبت کسانی که اینطور پایکوبی و خوشحالی میپردازن خوشبین باشیم.

مرحوم سید بن طاووس می‌فرماید: در یک سحرگاه در سرداب مطهر (منزل حضرت در سامرا) از حضرت صاحب الامر ارواحنافداه این مناجات را شنیدم که می فرمود:
خدایا؛ شیعیان ما را از شعاع نور ما و بقیه طینت ما خلق کرده‌ای، آنها گناهان زیادی با اتکاء بر محبت به ما و ولایت ما کرده‌اند، اگر گناهان آنها گناهی است که در ارتباط با توست از آنها بگذر که ما را راضی کرده‌ای و آنچه از گناهان آنها که در ارتباط با خودشان است، خودت بین آنها را اصلاح کن و از خمسی که حق ماست به آنها بده تا راضی شوند و آنها را از آتش جهنم نجات بده و آنان را با دشمنان ما در خشم و سخط خود جمع نفرما.*

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
*این مطلب به نقل از مرحوم علامه مجلسی قدس سره از ملحقات کتاب انیس العابدین و علامه میرزا حسین نوری قدس سره می‌باشد.

هیچ می دانی؟!

doayemostajab — Sat, 25 Jul 2009 00:33:18 GMT

آن دوست گریز

شاید درمانده

از تلخی نوازش دستانی مرموز

در جستجوی آیینه

تا بیاموزد صیقل وجودیش را

روزنه ای نمودار می شود

راه...

راه کجاست؟

راه خداست!؟

-----------------------------------------

هیچ می دانی چرا چون موج
در گریز از خویشتن پیوسته می کاهم؟
زان که بر این پرده ی تاریک این خاموشی نزدیک
آنچه می خواهم نمی بینم!
و آنچه می بینم نمی خواهم!

شفیعی کدکنی

به هرکس دوستی کردم شد آخر دشمن جانم ... به خود گر نیستی دشمن به مردم دوستی کم کن

doayemostajab — Mon, 06 Jul 2009 21:32:18 GMT

((یک دوست ناسازگار اما صمیمی مثل ترکشی فرو رفته در نخاع است. تحملش دردآور است و بیرون آوردنش فلج کننده.))

این جمله زیبا از سیدحسن حسینی منو یاد یکی از دوستام انداخت و این احتمال به ذهنم خطور کرد که سیدحسن حسینی هم با برخورد با دوست من این جمله در ذهنش تداعی شده.

دوستی ۱۲ساله که دیشب هم تا دیروقت بحث های تکراری رو مرور میکردیم و نتیجه این صحبت طولانی تنها یک کلمه بود ((بگذریم)) و این کلمه چقدر خووب به داد آدم میرسد وقتی که پنبه در گوشش تا آخرین تونلهای توردتوی گوشش فرو کرده و دائم میگوید بگو چه کنم؟! و من از این همه گفتنها و نشنیدنهایش خسته شدم خستــــــــــــــــه!!!

ترسی شیرین بر من بخاطر نوشتن این پست رخنه کرده که شاید بیاید و بخواند شاید که اینبار چشمانش را نبندد.

ناسازگاریش را از جهت خودخواهیش میبینم. به عنوان مثال وقتی برای تفریح همگی بیرون می رویم و در رفتن به جای مشخصی اتفاق نظر داریم این دوست مثلا برای دیدن یکی از دوستان خود یا خرید یا هر منافع شخصی جایی دیگری را پیشنهاد میدهد که واقعا حال همه ما گرفته میشود وقتی هم نظرش را رد میکنیم به اندازه ای حال ما را با رفتارش میگیرد که ترجیح میدادیم ای کاش پیشنهاد ش را می پذیرفتیم تا شاید کمتر حالمان اینطور گرفته شود.

و البته این دوست ما با داشتن و تعویض انواع دوستان جانبی با عمری کوتاه و زودگذر پدر تجربه را درآورده اما همچنان همچون یک بچه بی تجربه از پند گرفتن تجربه هاس... و چیزی که همیشه باعث بحث های سردردآور ما می شود همین است و اینکه بیشتر اوقات حرمت دوستی چندین ساله مان فدای دوستان دو روزه او می شود و بعد از آن پشیمانی و بعد از مدتی تکرار مکررات و....

تا حالا فکر کردید که چند تا از این مدل دوستا دور و برتون هستن و با همه اخلاقهای بدشون کنار اومدید و یه طورایی عادت کردید و شاید حتی دیگه بدی این رفتارها به چشمتون نمیاد مگر اینکه چشمتون به جمله ای که امشب چشم من بهش افتاد بیافته و یادآور... بشه!

نوشتن در مورد رفتارهای منحصر به فرد این دوست زیاد بود دوستی که خیلیها یه جورایی با زبانی ناصح ازم خواستن تا این دوستی رو تمام کنم اما مجدد میرسم به جمله قصار بالا...

ما بردیم و ما بردیم (پیروزی قاطع دکتر محمود احمدی نژاد مبارک)

doayemostajab — Sat, 13 Jun 2009 17:27:18 GMT

(1)
مبارکه خسته نباشی محمود
از اولم لیاقت تو این بود

آمار رایو ترکوندی امسال
به کوری چشمای هرچی حسود

بساط جشنتو باید به پا کرد
پرچم ایران ، شیرینی و سرود

کارتای دعوتو سفارش بدیم
بدیم به سه تا کاندیدای مردود

کروبی خواب مونده دوباره انگار
از راه رسیده با چش پف آلود

بهش نگین که درصدش چقدره
وگرنه زندگی رو میگه بدرود

عروس و دومادم دارن میرسن
زود باشید اسفند بکنید براش دود

ماشالله ماشالله چقده شیک شدن
تیریپ مشکی با چشای کبود

بازی تموم شمشیرا رو بندازید
خلاصه که هرچی که بود و نبود

«ما بردیم و ما بردیم و ما بردیم
احمدی رو باز روی کار اوردیم»

(۲)
اون گوشه رو ماشینا رو نیگا کن
بدو برو بچه ها رو صدا کن

پوسترای موسویو می کََنن
توام بیا بشین ببین صفا کن

موسوی جون بیکار نشین یه گوشه
بشین و پارچه سبزاتونو تا کن

طرفدارات حوصلشون سر میره
توام یه ختمی مجلسی به پا کن

حلوا و چیزبرگر و خرما بده
سبزا رو با سیاه جا به جا کن

دنیا همینه دیگه گریه نکن
اینقد نشین «اخه چرا؟ چرا؟» کن

دیدی که احمدی زورش می چربید
نگفته بودن صحنه رو رها کن؟

حالا دیگه گذشته ها گذشته
برای چار سال دیگه دعا کن

بسه دیگه گریه نکن عزیزم
بیا توام با ما سر و صدا کن

«ما بردیم و ما بردیم و ما بردیم
احمدی رو باز روی کار اوردیم»

(3)
سه ماه دروغ و افترا و بهتون
با پخش سی دی میون این و اون

سرو صدا و جیغ سبز و بوق بوق
رقص و بزن بکوب توی خیابون

در پی تبلیغای توهین آمیز
خبر رسید سیب زمینی شد گرون

همین الان خبر رسید که امروز
سبزپوشای شاکی ریختن بیرون

کی بود می گفت که امنیت نداریم؟
خودت شدی مصداق نقض قانون

بسه دیگه جمش کنید تموم شد
بچه ها زشته به خدا کاراتون

دیگه زمون قلدری تمومه
حالا دیگه ماییم و احمدی جون

بازم اومد که دستا رو رو کنه
پول خورا پیش به سوی زندون

گفته بودم محاله کم بیاره
به رغم تخریب های فراوون

«ما بردیم و ما بردیم و ما بردیم»
«احمدیو باز روی کار اوردیم»

(۴)

خدمت کاندیداهای عزادار
عرض کنم با احترام بسیار

والا ما که شماها رو دوس داریم
ولی شما که دوس ندارید انگار

جامعمون یه روز خوش ببینه
اخه تا کی قهر و فریب و انکار

حقیقته دیگه باید قبول کرد
تا کی میخواین راه برین رو افکار

حالا که روی آمریکا کم شده
چرا آتو میدین به دست کفار؟

مگه صلاح ملتو نمی خواین؟
چرا پس آشوب میارین به بار؟

همینجوری رو قولتون وایسادین؟
خدا رو شکر نیومدین روی کار

بازم خدا به داد ملت رسید
دوباره می کنیم شعارو تکرار

«ما بردیم و ما بردیم و ما بردیم»
«احمدیو باز روی کار اوردیم»

شعری از: انسیه السادات هاشمی

گوش نکنید هر چی میگه دروغه

doayemostajab — Thu, 11 Jun 2009 19:40:18 GMT

(1)

اول کار چن تا گلایه دارم

تو چار سالی که بنده روی کارم

سیصد و بیست هزار تا تهمت زدن

گفتم که دندون رو جگر بذارم

حالام که سه به یک جلوم وایسادن

گرچه محاله بنده کم بیارم

به جای اینکه برنامه بیارن

دروغ می‌گن فقط رو کار و بارم

سه ماهه که شورشو در اوردن

البته من موسویو دوس دارم!

ولی واسه حرف زدن از اعتیاد

من نمیرم یه بازیگر بیارم

مجبورم امروز یه چیزایی بگم

قضاوتو به خودتون می سپارم

«گوش نکنید هرچی میگه دروغه»

«سرخ و سفید هرچی می‌گه دروغه»

(2)

بنده کلامو مختصر می کنم

بگم که احساس خطر می کنم

پر از فساد و فقر و بدبختیه

به هرکجا که من نظر می‌کنم

مملکتو رو آقا به چیز کشونده

من دارم احساس خطر می کنم

الان دیگه هیش کی دوسش نداره

اگه الان نیام ضرر می کنم

منم بخوام برم دهات بگردم

یه کاپشن قدیمی بر می کنم

یه تیکه سبزِ سبزِ سبزِ سبزه

هرجایی که بنده سفر می کنم

طرفداراش همه پایین شهرین

وقتی که صحبت از هنر می کنم ـ

یه چیز گنده منفجر می کنن

بله من احساس خطر می کنم!

اخر حرفم از همین تریبون

ملتمونو با خبر می کنم :

«گوش نکنید هرچی میگه دروغه»

«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه»

(3)

مرد حسابی دروغم کجا بود؟

حرف حسابه همشم به جا بود

آی میرحسین! من از شما می پرسم

وقتی نخست وزیریتون به را بود

اون موقع که همه گرسنه بودن

تورما آمارشون بالا بود

خون جوونامونو که می ریختن

حرف جناب‌عالی، استعفا بود

اون موقع احساس خطر نکردی؟

غیرتت اون زمونا پس کجا بود؟

میرحسین جان من شما رو دوس دارم

نگید که این کار، کار آمریکا بود!

بنده تعجب می کنم که میگین

زمان من قانونا رو هوا بود

می خوای بگم قانونو کی شکسته؟

می خوای بگم پولا پیش کیا بود؟

می خوای بگم زمین چرا گرون شد؟

می خوای بگم کی بود که مافیا بود؟

بنده یه پرونده دارم می شناسید

بگم؟ بگم کی بود؟ کیه شما بود؟

بی‌قانونی اینه جناب چیز چیز!

تازه اینا گوشه ی ماجرا بود

«گوش نکنید هرچی میگه دروغه!»

«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه!»

(4)

این آقا بیخودی ستم می کنه

همه رو داره متهم می کنه

عکس زن منو جلوم گرفته

پُش سر هم بگم بگم می کنه

فقط یه کار انگاری یاد گرفته

نقاشیای بانکو جم می کنه

میره همش تو دهاتا می گرده

اینا چی از درد ما کم می کنه؟

«سیب زمینی» وقتی که کم میاره

«چیز» منو فوری علم می کنه

این جیقیله به من میگه یه روزی

پای فلانیو قلم می کنه

بشین بابا اگه اراده کنه

نسلتو از تو دنیا جم می کنه

بله دیگه صدا سیمام دستشه

چیز میکنه تبلیغشم می کنه

دیکتاتور زبون دراز پررو

ببین چجور بگم بگم می کنه

«گوش نکنید هرچی میگه دروغه!»

«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه!»

(5)

جناب میرحسین منو نیگا کن

جلوی جمعیت یه کم حیا کن

خون منو دیگه به جوش اوردی

کم توی مملکت خودت رو جا کن

بنده به عنوان جناب شاعر

یه چیز میگم برو باهاش صفا کن

شما که اینقد رو زنت حساسی

غیرتتو تو فیلمتم به پا کن

وقتی می خوای روی زنت زوم کنی

اول برو ناخونشو کوتا کن

همین که بعضیا رو لو ندادم

برو بشین کلی خدا خدا کن

وقتی نشد یه حرفایی رو بگی

فوری برو کروبیو صدا کن

بنده خدا نفس براش نمونده

رحمی به حال پیرمافیا کن

راستی چی شد سیصد ملیون شهرام

توام بیا یه کم از اون دفا کن

ما خودمون این کاره ایم برادر

دست یکی دیگه رو تو حنا کن

اگر خدا نکرده رای اوردی

اول کارای موندتو قضا کن

«گوش نکنید هرچی میگه دروغه»

«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه»

(6)

بذاریه کم از قدیماتون بگم

از چیزای از همه پنهون بگم

آدمو مجبور میکنی میرحسین

زور میکنی پشت تریبون بگم

کی بود که آزادیو کله پا کرد

از آدمای تو خیابون بگم

پای کسی شلوار لی می دیدین

جر می دادین بازم براتون بگم؟

فرم سیاه و قهوه ای تیره

از لباسای تحت قانون بگم؟

منم بیام پیام استعفامو

سرخودی و بدون فرمون بگم

جای امام توی خطاب نامه

ملت قهرمون ایرون بگم

امام بگه الان زمان جنگه

ولی به جای بله قربون بگم:

سه تا وزیرمو بدین وگرنه

وگرنه چی؟ نذار براشون بگم

یه چیزایی رو نمیشه اینجا گفت

بعد کلاس بیا تا بیرون بگم

«گوش نکنید هرچی میگه دروغه!»

«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه!»

(7)

حالا چرا به چیز و چیز افتادی

خب به خودت فشار نیار زیادی

امشب برو حسابی مشورت کن

فردا با مشت پر بیا نقادی

مناظره با کروبی که مونده

با اون که دیگه توی یه نهادی

تا میتونی احمدیو خراب کن

تو میتونی تو بمب استعدادی

کروبی که هوای وقتو داره

توام که رو حرف خودت وایسادی

که همچنان مث اونای دیگه

تشنه ی خون احمدی نژادی

پس چل و پنج دقیقه رو یکسره

بگو آهای مردم حزب بادی

«گوش نکنید هرچی میگه دروغه»

«سرخ و سفید هرچی می‌گه دروغه»

شعر از: انسیه السادات هاشمی

دکتر سید محمود علوی کاندیدای خبرگان رهبری

doayemostajab — Thu, 28 May 2009 20:21:18 GMT

دکتر سید محمود علوی فرزند آیت الله حاج سید رضا علوی، چهارم اردیبهشت 1333 در لامِرد فارس متولد شد و در سن دو سالگی با خانواده به نجف اشرف (محل تحصیل پدر) عزیمت کرد و تحصیلات ابتدایی و سال های اول متوسطه را در دبستان و دبیرستان علوی ایرانیان در نجف گذراند.

تحصیلات حوزوی:
در سال 1349 به کسوت روحانیت در آمده، تحصیلات حوزوی خود را ابتدا در نجف و سپس در آبادان و حوزه ی علمیه ی قم و تهران پی گرفته است.
دوره ی سطح را نزد اساتید مطرح حوزه ی علمیه قم از قبیل حضرات آیات اعتمادی، محقق داماد، حسینی کاشانی، باکوئی، والد معظم خود و مرحوم ستوده گذرانده و درس خارج را از محضر حضرات آیات مقام معظم رهبری، فاضل لنکرانی، موسوی اردبیلی، محمد یزدی و هاشمی شاهرودی بهره برده است.
همزمان با تحصیل به تدریس دروس سطح اشتغال داشته و کتاب های سطح حوزه را یکی پس از دیگری تدریس کرده و هم اکنون به تدریس سطوح عالی حوزه (رسائل و مکاسب) اشتغال دارد.

تحصیلات دانشگاهی:
همزمان با تحصیلات حوزوی، به تحصیلات دانشگاهی پرداخته، دوره ی کارشناسی را در مدرسه ی عالی تربیتی و قضایی قم (دانشگاه قم فعلی) در رشته علوم تربیتی گذرانده، کارشناسی ارشد را در دانشگاه فردوسی مشهد در رشته فقه و مبانی حقوق اسلامی با کسب رتبه ی اول با معدل 96 / 18 طی نموده و مقطع دکتری را در همان رشته در دانشگاه فردوسی مشهد با کسب رتبه ی عالی به پایان رسانده است.
پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، به عضویت هیئت علمی دانشکده ی صدا و سیما در آمده و همزمان در مراکز دانشگاهی دیگر نظیر: پژوهشکده ی امام خمینی و انقلاب اسلامی، دانشکده الهیات دانشگاه تهران، دانشگاه امام صادق و دانشگاه علوم و مذاهب به تدریس پرداخته است.

مسئولیت ها و سوابق اجرائی:
1ـ نمایندگی چهار دوره ی مجلس شورای اسلامی (دوره ی اول، دوم، چهارم، پنجم).
2ـ معاونت بازرسی و نظارت سازمان عقیدتی سیاسی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح (1369).
3ـ معاونت روابط عمومی و تبلیغات سازمان عقیدتی سیاسی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح (1370).
4ـ ریاست سازمان عقیدتی ـ سیاسی ارتش جمهوری اسلامی ایران (از 1379 تا کنون).
(این سازمان در سال 1386 ـ 1385، رتبه ی اول در طرح اشراف کلی فرماندهی کل قوا را به دست آورد).

دکتر علوی، در ابتدای ورودش به مجلس، به عنوان مخبر و سخنگوی کمیسیون شوراها و امور داخلی دوره ی اول و دوم مجلس شورای اسلامی برگزیده شد و دفاع از مصوبات کمیسیون در جلسات علنی بر عهده ی وی بود و دفاعیه ی قوانینی چون انتخابات مجلس شورای اسلامی، نظارت شورای نگهبان بر انتخابات مجلس، شرح وظایف شورای امنیت، تقسیمات کشوری، حوزه های انتخابیه ی مجلس شورای اسلامی، انتخابات ریاست جمهوری و … را به عهده داشته است. عضویت و سخنگویی کمیسیون های خاص وظیفه ی عمومی و کمیسیون خاص وظایف،مسئولیت ها و اختیارات ریاست جمهوری را نیز در این دو دوره تجربه کرد. در دوره ی چهارم نیز سخنگو و نائب رئیس کمیسیون شوراها و امور داخلی و در دوره ی پنجم عضو کمیسیون سیاست خارجی مجلس و نایب رییس آن بوده است

علاقمندان به کسب اطلاعات و شناخت بیشتر و کاملتر از نقطه نظرات و دیدگاههای دکتر علوی می توانند به سایت شخصی ایشان مراجعه نمایند:

http://mahmoudalavi.ir/

وَ لَمَن صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذَلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ

doayemostajab — Thu, 26 Feb 2009 21:31:18 GMT

به پیشنهاد یک دوست این پست رو مینویسم:

تنها جمله ای که اول و آخر مـــــرا آرام میکند و به واسطه آن لبانـــم را به مهر سکوت محکوم کردم این بود:
"به خداوند واگذار کن" خیلی سعی کردم متوجهشون کنم که اشتباه میکنند! در مورد خودم و موضوعات پیش آمده...
اما اصرار آنها بر لجاجت تنها من را به این واقعیت رهنمون کرد که آنها بهتر از من میدانند واقعیت را اما سعی میکنند حقیقت را کتمان کنند. وقتی خیلی بی مهابا پا روی قولها و قسمشان گذاشتند و تنها سعی کردند محکومم کنند دیگر هیچ جای شک و شبهه ای برایم نماند که فکر کنم من کوتاهی کردم و اجازه دادم آنها به خطا بروند!
قرار است اجازه دهم هرچه دلشان خواست توهین کنند هرچه دلشان خواست تهمت بزنند و دلشان به واسطه با هم بودنشان خوش باشد بر علیه من! و پشت من رجزهایشان را بخوانند و معجونی از تهمت و غیبت و... نوش جان کنند و مستانه بخندند برمن!
میگذارم آنقدر بخندند و بگویند و ببافند و بتازند و بر تصور غلطشان بمانند که... امیدوارم به این واسطه سبک شوند و به خودشان رحم کنند که هرآنچه هست واگذار کردم به خدایم و خواستم خودش بهترین جواب را برایشان رقم بزند.-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
گفته می شد هر که با ما نیست با مادشمن است
گفتـــــم آری این سخـــــن فرموده اهریــــــمن است
اهــل معنــــــا اهــل دل با دشمنـــان هم دوستــــند
ای شما با خلق دشمــن؟ قلب تان از آهــن است!؟
===============================================================

بنابر، این آیه قرآن تنها صبر پیشه میکنم:

وَ لَمَن صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذَلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ
امّا كسانى كه شكيبايى و عفو كنند، اين از كارهاى پرارزش است‏!
سوره شوری آیه 43 ....

تهمت از رذايل اخلاقى است که از عدم اعتدال قواى درونى انسان پديد مى آيد که عواملی چون (حسد)، (ترس از مجازات)، (طمع)، رذايلى هستند كه موجب ارتكاب اين رفتار زشت از آدمى مى شوند. گاه انسان از روى حسادت به كمالى كه در ديگرى وجود دارد به متهم ساختن وى اقدام مى كند تا به اين وسيله كمال او ناديده گرفته شود. گاه به سبب واهمه اى كه از مجازات در برابر كرده زشت خويش دارد، به ديگرى اتهام مى زند و گاه حرص و طمع براى رسيدن به مقام و رتبه متهم، او را به تهمت وا مى دارد؛ البته توهم و بدگمانى پديد آمده از نيروى درونى «واهمه» که در همه این موارد نقش مهمى را ايفا مى كند.تهمت مايه نابودى حريم برادرى و روابط انسانى ميان افراد جامعه بشرى است و جو عدم اعتماد و ترس از اطمينان را فراهم مى سازد.
انسان عاقل و متدينى كه به مبدا و معاد اعتقاد دارد، هيچگاه به ديگرى تهمت نمى زند. حتى اگر انسانى دين نداشته باشد، سرشت انسانى اش به او اجازه اين كار را نمى دهد، مگر آن كه از فطرت پاك انسانى به خوى حيوانى گرويده باشد.
تهمت و بهتان به اندازه اى زشت و زننده است كه حتى شيطان هم از انجام دهنده آن دو بيزارى مى جويد. برخى از رفتارهاى ناروا آنقدر زشت و پليدند كه شيطان هم آنها را تاييد نمى كند. يكى از اين اعمال، نابود كردن وجهه افراد در جامعه، و ريختن آبروى آنها به وسيله بهتان يا تهمت است.
امام جعفر صادق (ع) در اين زمينه مى فرمايد:
(اگر كسى سخنى را بر ضد مومنى نقل كند و قصدش از آن، زشت كردن چهره او و از بين بردن وجهه اجتماعى اش باشد و بخواهد او را از چشم مردم بيندازد، خداوند او را از محور دوستى خود خارج مى كند و تحت سرپرستى شيطان قرار مى دهد؛ ولى شيطان هم او را نمى‏پذيرد.)