"هرگز در مقام تلافی برنیایید زیرا در آن صورت به خویشتن زیادتر از آنها آسیب خواهید رسانید"

این جمله رو از یه کتاب خونده بودم که توی پستای اولیم هم منبعش رو نوشتم.
یه مدتیه درگیر یه سری حرف و نقل و .... شدم. سعی کردم ذهنم رو خالی از هر کینه ای کنم و همه چی رو به فراموشی بسپارم و با خوندن مجدد جمله بالا حتی سعی در تلافی زشتی ها نداشته باشم.
و یاد کلامی از شهید مطهری افتادم در تفسیر آیات نوزده و بیست و سه سوره نور:

(ان الذین یحبون ان تشیع الفاحشه فی الذین آمنوا لهم عذاب الیم فی الدنیا و الاخره والله یعلم و انتم لاتعلمون): (کسانی که دوست دارند زشتی ها در میان مردم با ایمان شیوع یابد عذاب دردناکی برای آنها در دنیا و آخرت است و  خدا می داند و شما نمی دانید.)

( ان الذین یرمون المحصنات الغافلات المومنات لعنوا فی الدنیا و الاخره و لهم عذاب عظیم): (کسانی که زنان پاکدامن و بی خبر (از هرگونه آلودگی) و مومن را متهم می سازند در دنیا و آخرت از رحمت الهی به دورند و عذاب بزرگی برای آنهاست.)

شهید مطهری در تفسیر این آیات فرمودند: تمامی گناهان یا در دنیا و یا در آخرت مورد مجازات واقع می شوند اما تنها گناهی که هم در دنیا و هم در آخرت نتیجه اش آشکار می شود "تهمت" است و مجازات آن در دنیا رسوایی است.