((یک دوست ناسازگار اما صمیمی مثل ترکشی فرو رفته در نخاع است.  تحملش دردآور است و بیرون آوردنش فلج کننده.))

این جمله زیبا از سیدحسن حسینی منو یاد یکی از دوستام انداخت و این احتمال به ذهنم خطور کرد  که سیدحسن حسینی هم با برخورد با دوست من این جمله در ذهنش  تداعی شده.

دوستی ۱۲ساله که دیشب  هم تا دیروقت بحث های تکراری رو مرور میکردیم و نتیجه این صحبت طولانی تنها یک کلمه بود ((بگذریم))  و این کلمه چقدر خووب به داد آدم میرسد وقتی که پنبه در گوشش تا آخرین تونلهای توردتوی گوشش فرو کرده و دائم میگوید بگو چه کنم؟! و من از این همه گفتنها و نشنیدنهایش خسته شدم خستــــــــــــــــه!!!

ترسی شیرین بر من بخاطر نوشتن این پست رخنه کرده که شاید بیاید و بخواند شاید که اینبار چشمانش را نبندد.

ناسازگاریش را از جهت خودخواهیش میبینم.  به عنوان مثال وقتی برای تفریح همگی بیرون می رویم و در رفتن به جای مشخصی اتفاق نظر داریم این دوست مثلا برای دیدن یکی از دوستان  خود یا خرید یا هر منافع شخصی جایی دیگری را پیشنهاد میدهد که واقعا حال همه ما گرفته میشود وقتی هم نظرش را رد میکنیم به اندازه ای حال ما را با رفتارش میگیرد که ترجیح میدادیم  ای کاش پیشنهاد ش را می پذیرفتیم تا شاید کمتر حالمان اینطور گرفته شود.

و البته این دوست ما  با داشتن  و تعویض انواع دوستان جانبی با عمری کوتاه و زودگذر پدر تجربه را درآورده اما همچنان همچون یک بچه بی تجربه از پند گرفتن تجربه هاس... و چیزی که همیشه باعث بحث های سردردآور ما می شود همین است و اینکه بیشتر اوقات حرمت دوستی چندین ساله مان فدای دوستان دو روزه  او می شود و بعد از آن پشیمانی و بعد از مدتی تکرار مکررات و....

تا حالا فکر کردید که چند تا از این مدل دوستا دور و برتون هستن و با همه اخلاقهای بدشون کنار اومدید و یه طورایی عادت کردید و شاید حتی دیگه بدی این رفتارها به چشمتون نمیاد مگر اینکه چشمتون به جمله ای که امشب چشم من بهش افتاد بیافته و یادآور... بشه!

نوشتن در مورد رفتارهای منحصر به فرد این دوست زیاد بود دوستی که خیلیها یه جورایی با زبانی ناصح ازم خواستن تا این دوستی رو تمام کنم اما مجدد میرسم به جمله قصار بالا...