تنها جمله ای که اول و آخر مـــــرا آرام میکند و به واسطه آن لبانـــم را به مهر سکوت محکوم کردم این بود:
"به خداوند واگذار کن" خیلی سعی کردم متوجهشون کنم که اشتباه میکنند! در مورد خودم و موضوعات پیش آمده...
اما اصرار آنها بر لجاجت تنها من را به این واقعیت رهنمون کرد که آنها بهتر از من میدانند واقعیت را اما سعی میکنند حقیقت را کتمان کنند. وقتی خیلی بی مهابا پا روی قولها و قسمشان گذاشتند و تنها سعی کردند محکومم کنند دیگر هیچ جای شک و شبهه ای برایم نماند که فکر کنم من کوتاهی کردم و اجازه دادم آنها به خطا بروند!
قرار است اجازه دهم هرچه دلشان خواست توهین کنند هرچه دلشان خواست تهمت بزنند و دلشان به واسطه با هم بودنشان خوش باشد بر علیه من! و پشت من رجزهایشان را بخوانند و معجونی از تهمت و غیبت و... نوش جان کنند و مستانه بخندند برمن!
میگذارم آنقدر بخندند و بگویند و ببافند و بتازند و بر تصور غلطشان بمانند که... امیدوارم به این واسطه سبک شوند و به خودشان رحم کنند که هرآنچه هست واگذار کردم به خدایم و خواستم خودش بهترین جواب را برایشان رقم بزند.-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
گفته می شد هر که با ما نیست با مادشمن است 
گفتـــــم آری این سخـــــن فرموده اهریــــــمن است 
اهــل معنــــــا اهــل دل با دشمنـــان هم دوستــــند
ای شما با خلق دشمــن؟ قلب تان از آهــن است!؟
===============================================================

بنابر، این آیه قرآن تنها صبر پیشه میکنم:

وَ لَمَن صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذَلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ
امّا كسانى كه شكيبايى و عفو كنند، اين از كارهاى پرارزش است‏!
سوره شوری آیه 43        ....

تهمت از رذايل اخلاقى است که از عدم اعتدال قواى درونى انسان پديد مى آيد که عواملی چون (حسد)، (ترس از مجازات)، (طمع)، رذايلى هستند كه موجب ارتكاب اين رفتار زشت از آدمى مى شوند. گاه انسان از روى حسادت به كمالى كه در ديگرى وجود دارد به متهم ساختن وى اقدام مى كند تا به اين وسيله كمال او ناديده گرفته شود. گاه به سبب واهمه اى كه از مجازات در برابر كرده زشت خويش دارد، به ديگرى اتهام مى زند و گاه حرص و طمع براى رسيدن به مقام و رتبه متهم، او را به تهمت وا مى دارد؛ البته توهم و بدگمانى پديد آمده از نيروى درونى «واهمه» که در همه این موارد نقش مهمى را ايفا مى كند.تهمت مايه نابودى حريم برادرى و روابط انسانى ميان افراد جامعه بشرى است و جو عدم اعتماد و ترس از اطمينان را فراهم مى سازد.
انسان عاقل و متدينى كه به مبدا و معاد اعتقاد دارد، هيچگاه به ديگرى تهمت نمى زند. حتى اگر انسانى دين نداشته باشد، سرشت انسانى اش به او اجازه اين كار را نمى دهد، مگر آن كه از فطرت پاك انسانى به خوى حيوانى گرويده باشد.
تهمت و بهتان به اندازه اى زشت و زننده است كه حتى شيطان هم از انجام دهنده آن دو بيزارى مى جويد. برخى از رفتارهاى ناروا آنقدر زشت و پليدند كه شيطان هم آنها را تاييد نمى كند. يكى از اين اعمال، نابود كردن وجهه افراد در جامعه، و ريختن آبروى آنها به وسيله بهتان يا تهمت است.
امام جعفر صادق (ع) در اين زمينه مى فرمايد:
(اگر كسى سخنى را بر ضد مومنى نقل كند و قصدش از آن، زشت كردن چهره او و از بين بردن وجهه اجتماعى اش باشد و بخواهد او را از چشم مردم بيندازد، خداوند او را از محور دوستى خود خارج مى كند و تحت سرپرستى شيطان قرار مى دهد؛ ولى شيطان هم او را نمى‏پذيرد.)