كسي كه بخواهد دعايش در حال سختي به اجابت رسد بايد در حال آسايش نیز بسيار دعا كند.
(اصول كافي، ج۴، ص۲۱۹ و ۲۲۰)

امام صادق(ع) فرمود: جدم مي‌فرمود: در دعا پيش‌دستي كنيد (پيش از آن كه گرفتار شويد دعا كنيد) زيرا چون بنده‌اي بسيار دعا كند و بلائي به او برسد و دنبالش دعا كند، گفته شود: صداي آشناست، و اگر همواره اهل دعا نباشد، و بعد از پيش‌آمد ناگوار دعا نمايد، بدو گفته شود: تاكنون كجا بودي؟
(اصول كافي، ج ۴، ص۲۲۰)

دعا برمي گرداند قضا و حكم مقدري را كه سخت محكم شده، پس بسيار دعا كن كه دعا كليد هر رحمت و كاميابي براي هر حاجتي است، و بدانچه نزد خدا است نتوان رسيد جز با دعا، و براستي كه هيچ دري نيست كه آنرا زياد بكوبند جز آنكه زمينه و وسيله فراهم شود تا به روي كوبنده اش باز شود.
(اصول کافی، ج۴، ص۲۳۲)

هر گاه دلتان شكست دعا كنيد، زيرا دل تا پاك و خالص نشود شكسته نمي شود.
(مكارم الاخلاق، ص۳۱۵)