در حالی می نویسم که یه ذهن پر از علامت سوال و مخدوش راحتم نمیگذاره. هنوز نتونستم درک کنم که این (من) باید خودش رو با خدایش، جامعه اش، اطرافیان اش... وفق دهد یا ...؟!
بارها خواستم خودم باشم به دور از هر رنگ و... نشد! نشد و من همیشه در افسوس این نشدن ها، افسوس این لحظات از دست رفته، افسوس مکرر تجربه های فریب، افسوس این افسوس خوردنها...
اما همیشه معترف بودم راه را بلد نیستم! این (من) راه را اندکی جلوتر به بیراهه میرود، من فقط بیراهه ها را خوب بلدم، بیراهه ها را خوب میشناسم و راهنمای خوبی برای این کج راه ها هستم!
و در این بین رسیدم به جایی که  هیچگاه نباید منتظر دستی بود تا از زمین بلندت کند! که آن دست اگر هم بیاید در بین راه رهایت میکند و سقوطی سهمگین تر از پای درت می آورد، پس آن دست را هم پس میزنم...
با تو سخن می گویم تواناییم ده تا دستانم را به هیچ دستی محتاج ندانم و بی آنکه اراده ام مرا وادار به وظیفه کند دستانم به سوی تو اوج بگیرد و این جسم و این روح خالصانه تو را بخواند.

من امشب آمدم تا در گه تو
که از نزدیک دردم را بگویم
برای این همه تنهایی خویش
دوباره چاره ای شاید بجویم

                                خدایا در میان مردمانت
                                هزاران قلب سنگی دیده ام من
                                برای شاپرک های طلایی 
                                فقس های قشنگی دیده ام من!

                                                                      خدایا آمدم تا راز خود را 
                                                                      به گوش خالق خود باز گویم
                                                                      کمی آهسته و غمگین و آرام
                                                                       ولی با نغمه و آواز گویم

                                                                                              میان بندگانت هر چه دیدم
                                                                                              هوس ها جانشین عاشقی بود
                                                                                              به دستان دروغین محبت 
                                                                                              گلی دیدم شبیه رازقی بود!
 

بالاخره ماده ۲۳ حذف شد!
(امیرحسین رحیمی مخبر کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس نظر خود را درباره حذف این دو ماده می گوید: «براساس دستور مجلس شورای اسلامی، نگرانی علما و نیز زنان قرار بر این شد کمیسیون قضایی این لایحه را با دقت بیشتری بررسی کند که در نهایت پس از تبادل نظر به حذف مواد 23 و 25 و اصلاح ماده 53 رای داده شد.»)
تنها حقی که در قانون ما برای زنان تا حدی زیر پا گذاشته نشده بود هم داشت زائل میشد که خدا رو شکر به همت شیرزنانی این اتفاق نیافتاد!
و اما مردان امیدوار مطمئنا قطع امید نکرده اند و به دنبال راه حل دیگری برای ... می گردند. هر گاه در جامعه اسلامی عدالت برقرار شد مطمئنا مردان چند زوجی هم می توانند عدالت را بین خانواده هایشان برقرار کنند... پس این مردان همچنان چشم امیدشان از سوی این جامعه و قوانینی که زنان در آن مظلوم واقع شده اند خواهد بود.