امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به گروهى كه از آن حضرت پرسيدند: چرا ما دعا مى‏ كنيم، امّا مستجاب نمى‏ شود؟ فرمودند: چون كسى را مى‏ خوانيد كه نمى ‏شناسيدش!

سلیمان بن عمرو به نقل از امام صادق (ع) می فرمایند: خدای عزوجل اجابت نکند دعایی که از روی دل غافل باشد!

کریما به رزق تو پرورده‏ایم	به انعام و لطف تو خو کرده‏ایم
گدا چون کرم بیند و لطف و ناز	نگردد ز دنبال بخشنده باز

دارم با خودم تا همین امروز و این لحظه دوستا و گاها دشمنای دوست نمامو میشمرم، ۱ ۲ ۳ ۴... تعداد از دست در رفته واقعا شمردنی نیست، اول دوستاییم تو ذهنم میان که از قدیم ارتباط همچنان حفظ شده که مثلا این گروه از نوع برتر هستن! که ادامه این ارتباط با اعمال شاقه همراه بوده و احتمالا اگر دوستیی ۱۴ سال ادامه داشته در این بین کدورتهایی هم پیش اومده که به قهرهای شاید ۲ساله هم رسیده! و ادامه مجدد ارتباط برای خواسته های مادی بوده و نه از روی حس رفاقت و... این مثل هم اینجا معنی پیدا میکنه، این دغل دوستان که میبینی مگسانند گرد شیرینی! (حالا این شد دسته برتر)
عده ای دیگر از دوستان توی مقطع زمانی خودشون بودن و با تغییر شرایط مکانی و زمانی (محیط کار و...) زود فراموش شدن یا فراموش شدم! این دسته از دوستان هم حداقل چون فرصتی برای نشون دادن چهره واقعی به ظاهر دوستی نداشتن جزو گروه های خوبی از دوستی یاد میشن!
سعی میکنم هیچوقت دوستانی که از اول رگ و ریششون توی ناتو بازی و... بوده واسه خودم یادآور نشم چون به سادگیه خودم و بی وجودی اونها افسوس میخورم و ثمری نداره جز نوعی افسردگی مقطعی!
اما این بین یه دسته از دوستان (دشمنان دوست نما) بودن و شاید هستن، که بدجور یادگاری هایی میذارن که داغش هیچوقت از ذهن و دل پاک نشه! همیشه مدت ها بعد از خاتمه این دوستی ها با خودم کلنجار میرم که مشکل از من بوده یا از طرف مقابل؟! اکثرا این دوستیها از جایی شروع میشه که شخصیت مقابل وانمود میکنه که خودش رو توی وجود تو پیدا میکنه (و شاید اسمشو میذارن عشق) و چه جالب که این نوع دوستیها زودتر از همه رنگ میبازن!  و بعضی از این در میان که میخوان کمکت کنن و تا اوج ببرنت چون وجود تو براشون از خودشون مهم تره... ولی وقتی معنی این اوج رو میفهمی که باید تیکه تیکه های وجودتو از زیر پای این و اون جمع کنی وقتی میفهمی که باید گوشتو بگیری و لال بشی...

امشب نه از سر بیکاری، بلکه برای پیدا کردن معنای ارتباطات به آرشیوم مراجعه کردم... متاسفانه دسترسی به گذشته دورتر نبود اما با یادآوری که شد به خودم نهیبی زدم تا کی تکرار مکرراتی تلخ و ...؟!
کاش آرشیوی برای تمامی دوستانم در ذهنم داشتم تا با برخوردی تازه با شخصی تازه اون رو از اول در یک گروه جای میدادم و در همون حد نادوستی دست دوستی رو میفشردم!
کاش بتونم دوست واقعیم رو دریابم...

غم دریادلان رابا که گویم؟
                        کجا غمخوار دریا دل بجویم؟
                                                   دلم دریای خون شد در غم دوست
                                                                                 چگونه دل از این دریا بشویم؟