ما گاه و بیگاه دست به دعا برمیداریم با نیت های متفاوت. گاهی برای خواست های دنیوی، زمانی برای دفع ضرر و زیان و گاهی اوقات نیز نفرین! در این میان هم پیش میاید که برای عذرخواهی از قصور و تقصیر دست به دعا برداریم و در نهایت خوشا به حال کسانی که برای بهره مند شدن از معنویات و کرامات اخروی دستان خود را به سوی حضرت حق دراز می کنند.
دعایی که به معنای حقیقی کلمه با دلی پاک، با معرفت با حضور قلب و همتی بلند و تضرع،  به دور از گناه (توبه) باشد محال است که از جانب پروردگار دست رد بخورد. چنانچه در روایتی آمده: «ما كان اللَّه ليفتح لعبد الدّعاء فيغلق عنه باب الاجابة واللَّه اكرم من ذلك» خداى متعال كريم‏تر از آن است كه باب دعا را باز كند، اما باب اجابت را ببندد. 

نمی دانم چه می خواهم بگویم
زبانم در دهان باز بسته ست
در تنگ قفس باز است و افسوس
که بال مرغ آوازم شکسته ست
نمی دانم چه می خواهم بگویم
غمی در استخوانم می گدازد
درون سینه ام دردی ست خونبار
که همچون گریه می گیرد گلویم
...

هر کسی در طول دوران زندگیش دوره سیاهی رو پشت سرگذاشته و من این دوره رو در سایه ای روشن گذراندم... خدا نصیب گرگ بیابون هم نکنه که آدم گاهی نمیتونه از زیر این همه رنگ و ریا به این راحتی زشتی و پلشتی رو ببینه.
خدایا اینان که امیدی به هدایتشان نیست حداقل بلا را دور گردان!