آمد، به طعنه کرد سلامی و گفت: مرد
گفتم: که؟ گفت: آنکه دلت را به من سپرد
وانگه گشود سینه و دیدم که اشک عجز
تابوت عشق من، به کف نور، می سپرد

مدت زیادی از تولد برادر سکی کوچولو نگذشته بود. سکی مدام اصرار می کرد به پدر و مادرش که با نوزاد جدید تنهایش بگذارند
پدر و مادر می ترسیدند سکی هم مثل بیشتر بچه های چهار پنج ساله به برادرش حسودی کند و بخواهد به او آسیبی برساند . این بود که جوابشان همیشه نه بود. اما در رفتار سکی هیچ نشانی از حسادت دیده نمی شد ، با نوزاد مهربان بود و اصرارش هم برای تنها ماندن با او روز به روز بیشتر می شد ،‌ بالاخره پدر و مادرش تصمیم گرفتند موافقت کنند.
سکی با خوشحالی به اتاق نوزاد رفت و در را پشت سرش بست. امالای در باز مانده بود و پدر و مادر کنجکاوش می توانستند مخفیانه نگاه کنند و بشنوند. آنها سکی کوچولو را دیدند که آهسته به طرف برادر کوچکترش رفت. صورتش را روی صورت او گذاشت و به آرامی گفت: نی نی کوچولو، به من بگو خدا چه جوریه؟ من داره یادم میره!

                                                                                                آن میلمن

                                                                  شعر: مهدی اخوان ثالث

تقارن خطوط نگاهمان؟!

شکستن سکوت سرشار از فریاد؟!

درهم ریختن اعتبار اعتماد؟

رابطه تسلسل وار عشق و نیاز؟

 کدامین...؟

چه میخواهی جهان و مردم آن نیستند مستملک بی اختیار تو

بهر کس بنگری دنیای محدودی است دور از اعتبار تو

نه فکرش با تو یکسان است و نه با شیوه تو بگذراند زندگانی را

بچشم و  نحوه ای دیگر می بیند و می سنجد اتفاقات جهانی را

نگاه تو  فقط از روزنی محدود می بیند جهان و آسمانها را

نمی بینی تو هر گز بیشتر از پیشتر دیدی که چشمت دیده است آنرا

جهان سرکردگانش بی شمارند و تو هم یک سرکرده ای گم نام

میان اینهمه انسان سرگردان که می پیچند در هم تو یک جنبنده ای بی نام

چه میخواهی اگر تو زنده ای این موهبت خود فرصتی والاست

میان اینهمه سرخورده و وامانده در دنیا زنده ماندن نعمتی زیباست

جهان یک بسترپوشیده با کرم است که هر کرمی می بلعد کرم دیگر را

ز جان و هستی آن زنده می ماند چو باقی ماند می بلعد ناتوان تر را

چه میخواهی اگر فرصت تو را دادند که یکدم زنده باشی زندگی کن

زخود و هر چه هستی بیشتر در ابهام بیهوده  مشو مغرورزیرکی کن

                                                                      از: محمد صدیق

شب، التهاب، عشق، غزل، نقطه چین

نامه، جواب، عشق، غزل، نقطه چین

سیگار، گریه، خاطره، آب، قرص

آتش، عذاب، عشق، غزل، نقطه چین

باران ،حیاط، کوچه، خیابان، سکوت

روز، اضطراب، عشق، غزل، نقطه چین

بد خوب زشت مرگ خدا زندگی

پایان سراب عشق غزل نقطه چین

ساحل، غروب، خسته، خیانت، دروغ

شاعر، طناب ،عشق، غزل،  ...

برخی بیش از اندازه نادان هستند. ذهنشان کار نمی کند توانایی های خود را بیش از اندازه بالا تصور می کنند و فکر می کنند که در مرکز توجه جهان قرار دارند. آنها تصور می کنند که با اتکا به دروغ به راحتی می توانند خودشان را از شر تمام مشکلات خلاص کنند. اما در نهایت دود این کار وارد چشمان خودشان می شود.

زمانی که دروغ می گویید نه تنها ارزش شما در نظر اطرافیان از بین می رود بلکه انسانیت شما نیز نابود می شود. گفته هایتان حقیقت ندارند همه آنها وهم و فریب هستند. در این حالت چگونه می توانید انتظار داشته باشید شما را جدی بگیرند؟!