گفتي عاشقمي، گفتم دوستت دارم.

گفتي اگه يه روز نبينمت ميميرم، گفتم من فقط ناراحت ميشم.

گفتي من بجز تو به كسي فكر نمي كنم، گفتم اتفاقا من به خيلي ها فكر مي كنم.

گفتي تا ابد تو قلب مني، گفتم فعلا تو قلبم جا داري.

گفتي ... ، گفتم...  .

حالا فكر كردي فرق ما اين هاست؟ نه!

فرق ما اينه كه: تو دروغ گفتي، من راستش

از پيش من برو كه دل آزارم
ناپايدار و سست و گنه كارم
در كنج سينه يك دل ديوانه
در كنج دل هزار هوس دارم
قلب تو پاك و دامن من ناپاك
من شاهدم به خلوت بيگناه
تو از شراب بوسه من مستي
من سرخوش از شرابم و پيمانه
چشمان من هزار زبان دارد
من ساقيم به محفل سرمستان
تا كي ز درد عشق سخن گويي
گر بوسه خواهي از لب من بستان
عشق تو همچو پرتو مهتابست
تابيده بي خبر به لجن زاري
باران رحمتي است كه مي بارد
بر سنگلاخ قلب گنهكاري
من ظلمت و تباهي جاويدم
 تو آفتاب روشن اميدي
 بر جانم اي فروغ سعادتبخش
دير است اين زمان كه تو تابيدي
دير آمدم و دامنم از كف رفت
دير آمدي و غرق گنه گشتم
از تند باد ذلت و بدنامي
افسردم و چو شمع تبه گشتم...

                                            فروغ فرخزاد

کار عمر آسان گرفتم کار عشق آسان نشد!

سر بصحرا نهادم بهر دل سامان نشد!

ناله را از یاد بردم دیگر این دل دل نماند!

سرد و خاموش اوفتادم دیگر این جان جان نماند!

دیده بر هر نقش بستم آنجه دیدم آن نبود!

با حقیقت پیش رفتم آنچه گفتم آن نشد!

قیدها را پاره کردم دردها نقصان ندید!

زندگی را هیچ گفتم روشن این زندان نشد!

سینه کوشیدم که گردد چون صدف چاک از وفا

اشکها غلتید اما گوهر غلتان نشد!

اختیار گریه را دادم بچشم خود ولی

سیل بنیان کن برون زین چشمه جوشان نشد!

بارها رفتم درون گردباد حادثات

ابر شد باران فرود آمد ولی طوفان نشد!

پیکرم تا حد نابودی زمحنت سوده گشت

مشکلی بگشوده زین دندانه سوهان نشد!

با اجل میگفت اسکندر که کردیم امتحان

با جهانی زور و زر این عمر جاویدان نشد!

دوستي با آدم نادان به اندازه بحث کردن با آدم مست ، احمقانه است.                                                                                                                     جبران خليل جبران

اگر دوستت را در تمامي شرايط درک نکني ، او را هرگز درک نخواهي کرد.                                                                                                                              جبران خليل جبران

 آسمان زیر بال اوج تو بود
 چون شده ای دل که خاکسار شدی؟
 سر به خورشید داشتی و دریغ
زیر پای ستم غبار شدی
ترسم ای دلنشین دیرینه
 سرگذشت تو هم زیاد رود
 آرزومند را غم جان نیست
آه اگر آرزو به باد رود

                                        هوشنگ ابتهاج

                                                          شفیعی کدکنی