خسته ام از نوشتن از عشق ... از نوشتن از این همه دروغ ... خسته از این کلمات کودکانه ... از این دلخوشی های بچه گانه ...
خسته از این سردرگمی ... خسته از فراموش کردن بودنم ... فراموش کردن هستی ام ... وجودم ...
خسته از بازیهای بچه گانه ... خسته از کشیدن منحنی به شکل قلب و پرتاب تیری بسوی آن ! خسته از دویدن ... برای رسیدن ... برای رسیدن به هیچ !
خسته از شنیدن نجوای ناله های عاشقانه عاشقی در کنج تنهایی هایش ... خسته ام از این اعتیاد قلبم به عشق ... از اعتیاد چشمانم به اشک ...
خسته از باور دروغی به نام عشق ... خسته از این قمار ... ازقمار دل ... قماری که آخرش چه برنده باشی و چه بازنده ... بازنده ای بیش نخواهی بود ... قماری که در پایانش بجای مشتی اسکناس چکشی رد و بدل می شود که برنده با آن بر دل بازنده می کوبد ... چکشی که فقط خرد می کند ... و دست به دست منتقل میشود ...
خسته از جارو کردن خرده شیشه های دل ... خسته از بریده شدن دستم به دست این خرده شیشه های مقدس ... خسته از مرهم گذاشتن بر این زخم های کهنه ...
خسته از شنیدن صدای در ... در دل ... که هر از گاه غریبه ای بر آن می کوبد ... خسته ام از نوشتن نام این رهگذران بر دیواره دلم با تیشه عشق ... خسته از پاک کردن نام این رهگذران پس از رفتنشان از این سامان ... خسته از کاروانسرا شدن دل ... و به زیر سوال رفتن عشق !
خسته ام ... خسته .... خسته ی خسته ...

یادت هست آن شب تاریک و طوفانی که برای فرار از ترس به من تلفن زدی  و گفتی: "همه در و پنجره ها به لرزه در آمده اند و من بیشتر... درخت ها که تکان می خوردند خیال می  کنم یکی پشت این پنجره هاست و هر لحظه امکان دارد وارد شود." از ترس صدایت می لرزید و گاهی آنقدر لرزان می شد که حرف هایت نامفهوم میشد. به من گفتی بیا با هم حرف بزنیم تا مشغول شوم و دیگر نترسم. من هم متناسب با شرایط موجود شروع کردم به تعریف قصه...

یادت می آید که آن قصه وحشتناک را با آن آب و تاب برایت تعریف می کردم و تو  آن قدر ترسیده بودی که لام تا کام حرف نمی زدی و حتی صدای نفست هم در نمی آمد همچنان قصه را ادامه میدادم و از اینکه تو اینچنین میترسی لذت میبردم که سرانجام به اوج وحشت قصه رسیدم و صدای جیغی برخاست... ولی عجیب بود! صدا شبیه صدای انسان نبود!!! این جیغ ممتد مثل اینکه قطع شدنی نبود و فقط گوشم را آزار میداد. خودم در وحشت آن قصه درمانده بودم که فهمیدم این صدای جیغ تو نیست... اصلا تو نیستی... و من برای خط قطع شده قصه تعریف میکردم و از بوق ممتد تلفن احساس شادی میکردم که تو ترسیده ای...

دوباره تماس گرفتم و پرسیدم تا کجای قصه را شنیدی؟ و آنگاه که پرسیدی کدام قصه؟! دلم میخواست هیچگاه دست به این گوشی کذایی نبرم و استعدادهای وحشت زایم را اینچنین بروز ندهم... 

دلم برای خودم سنگ شده... خلقم تنگ شده

کاش برام دعا کنین...

بسیار مهم است که بگذاریم بعضی چیزها بروند رهایشان کنیم آزادشان کنیم. انسان ها باید درک کنند که هیچ کس با کارت های علامت دار بازی نمی کند گاهی می بریم گاهی هم می بازیم. منتظر نباشید چیزی را به شما برگردانند منتظر نباشید قدر تلاشتان را بدانند. نبوغتان را کشف کنند عشقتان را درک کنند. چرخه ها را ببندید. نه به خاطر غرور یا بی قابلیتی یا برتری جویی به خاطر آن که آن چیز دیگر در زندگی تان جای نمیگیرد در را ببندید موسیقی را عوض کنید خانه را تمیز کنید غبارها را بتکانید. دیگر آن کسی نباشید که بودید و کسی بشوید که هستید.

خداحافظ عزیز ناز کوچک

حلالم کن اگر گفتم سیاهی

تو زیبایی تنت از در و پولک

چه شبها پای من را قلقلک داد

قدم های لطیفت روی قوزک

عزاداری به پا می کردی آنگه

که ظاهر می شدی بر چشم کودک

اگر جن و لولو در شب بیایند

میان ترسناکان هم تویی تک

اگر برخاست جیغی در مکانی

جمال تو هویدا گشته بی شک

اگر راهت نمی دادیم در جمع

اگر هر جا که بودی می شدی دک

مشو غمگین که از آغاز خلقت

هراس از تو شده بر قلب ما حک

بشارت بادت ای زیبا که دیگر

نخواهی خورد از دمپایی ام چک

خداحافظ حلالم کن که رفتی

خداحافظ تو ای جاندار کوچک

                                        تقدیم به تمامی له شدگان

الهی داغ دل را نه زبان تواند تقریر کند و نه قلم یارد به تحریر رساند الحمدلله که دلدار به ناگفته و نانوشته آگاه است.

الهی نه خاموش می توان بود و نه گویا. در خاموشی چه کنیم در گفتن چه گوییم؟

                                                                                                        آیت الله حسن زاده آملی

سلام ای غروب غریبانه ی دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شب های روشن

خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق

خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب

تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد

به دل می سپارم تو را تا نمیرد

اگر چشمه واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نوبهار همیشه

وقتی ارتباط عاشقانه ات به انتها می رسد فقط به سادگی بگو "همه اش تقصیر من بود".

                                                                                                                 (جکسون براون)

بسیاری بخاطر برآیند هنجارهای درونی شان بین نمای سپید و پاکی در اشتباهند. (اورود)

مردم با شخص ما دوست نیستند بلکه با سعادتمان دوست هستند. (ناپلئون بناپارت)

دروغ مثل برف است هر چقدر آن را بغلتانید بزرگ تر می شود. (ولتر)

بهترین زمان برای کنترل احساس لحظه ی شروع آن است. (آنتونی رابینز)

                                                                                                                            رنان

گذشت زمان آدمی را پیر نمی سازد بلکه ترک آرمان ها و کمال مطلوب هاست که ما را فرتوت و افتاده می کند

                                                                                                            ژنرال دوگاس مک آرتور

                                                                                                                            پرمودابترا

آنکه می خواهد روزی پریدن آموزد نخست می باید ایستادن راه رفتن دویدن و بالا رفتن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمی کنند.  

                                                                                                                                    نیچه