ما چقدر دیر متوجه می شویم که زندگانی و حیات یعنی همان دقایق و ساعاتی که هر روز تند گذشتن آن را خواستاریم!

همیشه اختلافات و نفاق هایی که به غم و اندوه پایان می پذیرد از نکات و مطالب بسیار کوچک و جزیی سرچشمه گرفته است.

چقدر عجیب است! بچه می گوید وقتی بزرگ شدم... پسر جوان آرزوی دوران بلوغ و پس از آن از ازدواج صحبت می کند و بعد کم کم طالب گوشه گیری می شود و سپس به عقب برگشته با حسرت به راهی که پیموده است می نگرد، متوجه می شود باد سرد زمستانی بر آرزوهایش ورزیده است، چه عمر بی حاصل گذشت!!

که بودنم را آراسته هیچ حوصله ای نمی کند

به یاری من که برآیی رخنه بر گمان دل می بری

درست شاید نگفتمت حکایت غباری را که

به ناگه به ستیز جانم برخاسته بود

هرچند که می دانم از توان بی علت عشق

رها در این چرخش بی بدیل می شوم

این سینه مگر چه رازی به جان دارد...