| تبليغات | X |
 |
 |
|
| از شکست آرزو هر لحظه دل را ماتمی است |
|
دلایـل زیـادی وجود دارد که ثابت می کـنـد دعـا مؤثر است. بسیـاری از تحقیـقات عـلـمی صحــت این مطلب را نشـان می دهند.
شرکت کننده های این آزمایشات عبارت بوده اند از:
فرایندهایی که تحت تاثیر دعا و نیایش بوده اند عبارتند از:
تحقیقی که در سال 1993 برروی 10000 كارمند دولتی در طول 26 سال انجام گرفت، نشان داد که افراد متدين بسیار کـمتر از افـراد کافر، بـه خـــاطر مشکلات قلبی عروقی جان می سپارند. و در تحقیقی که در سال 1995 در يك کالج بر روی 250 نفر بعد از جراحی قلب باز انجام گرفت، اینطور نتیجه گیری شد که آن دسته از افراد که ارتباطات مذهبی و حمایت اجتماعی داشته اند، 12 مرتبه کمتر از آنها که فاقد آن بوده اند، جان سپرده اند. در تلاش برای درک افسردگی ناشی از بستری شدن در بیمارستان، محققان يك دانشگاه 1000 بیمار بستری شده در بیمارستان که عادت به انجام امور مذهبی از قبیل نماز و دعا داشته اند را از سال 1987 تا 1989 مورد بررسی قرار داده و دریافته اند که این افراد بسیار بهتر از دیگران با مشکلات سلامتی خود کنار می آیند. يك مركز اخیراً هیئتی را برای تشخیص مزایا و فواید ادغام داروهای متعارف با درمان های رفتاری و تکنیک های تمدد اعصاب برای درمان فشارخون، تشکیل داده است. این گروه دریافتند که ترکیب این دو روش درمانی با یکدیگر، که نماز و دعا یکی از اجزاء مهم آن بود، می تواند باعث پایین آوردن سرعت تنفس، ضربان قلب، و فشارخون فرد شود. منبع: http://www.mardoman.com |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت 20:36 توسط دریا |
|
|
مدتهاست که میخوام در مورد بزرگمردی بنویسم که توی این دور و زمونه کمتر مثلشون پیدا میشه و امشب فرصت رو غنیمت میشمرم و تا جایی که ذهن یاری کنه از بزرگ منشی های ایشون مینویسم. بزگترین و برترین خصیصه این مرد تواضع ایشونه که در مقام و مرتبه ایشون تواضع خالصانه داشتن کار هر کس نیست! این که میگم نیست برای اینه که هستن زیاد کسایی که ادای تواضع رو در میارن اما در شرایط خاص متوجه میشیم که این فروتنی هم نوعی ریا... و اینکه ایشون با تمام مشغله هایی که دارن همیشه برای دوستان و خویشان فرصت دارند یعنی وقت میذارن، وقتی با خودم و اطرافیان مقایسه میکنم میبینم همیشه از بهانه نداشتن وقت و کم لطفیهایی که در حق دوستان و اقوام میکنیم دم میزنیم در حالی که این شخصیت محبوب و دوستداشتنی در بدترین شرایط هم باز هم در حق دیگران کوتاهی نمیکنن. من هیچوقت ایشون رو در محل کار ندیدم اما در این مورد هم تعریفهای دور از چاپلوسی زیاد شنیدم و یقین من رو نسبت به این باور بیشتر کرد که ایشون از معدود افرادی هستند که حب جاه و مقام باعث تکبرشون نشده. ایشون غیر از این که در کار و سیاست زبانزد هستن مرد فرهنگ و اندیشه هم هستند. کتب اشعار و مابقی تالیفاتشون نشوندهنده شخصیت ادبی والای ایشون نیز هست. و خوشا به سعادت ایشون... برای رفتن راه بزرگان از جمله ائمه خداوند الگوهایی چون ایشون نزدیکتر به ما قرار دادن تا عبرت بگیریم و راه برای رسیدن به کمال مطلوب هموارتر بشه. انشالله که توفیق استفاده داشته باشیم. مطالبی که نوشتم جزئی از بزرگمنشیهای ایشون بود و این قلم قاصر بیش از این توان گفتن نداشت. به هرحال برای آشنایی بیشتر با ایشون لینکشون رو میذارم. آدرس وبسایت: http://vahedinet.com/ آدرس وبلاگ: http://labgazeh.parsiblog.com/ (تیتر هم بیتی از اشعار ایشون هست) ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- بعدا نوشت: از اونجایی که کم و بیش دارم متهم به پاچه خواری میشم این قسمت اضافه میشه که مدتها پیش قصد داشتم در مورد آقای واحدی بنویسم در مورد تمام خصلت های خوبشون که واقعا نایابه. به کسی گفتم میخوام بنویسم همون لحظه بهم گفت پاچه خوار! با شنیدن این کلمه به کل پشیمون شدم. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پنجم مهر 1388ساعت 3:44 توسط دریا |
|
|
حافظ گفته:
بر تو خوانم ز دفتر اخلاق آيتي در وفا و در بخشش
هر که بخراشدت جگر به جفا همچو کان کريم زر بخشش
کم مباش از درخت سايه فکن هر که سنگت زند ثمر بخشش
از صدف ياد دار نکتهي حلم
هر که ببرد سرت گهر بخشش سخته اما بیاین تو این ماه سعی بر بخشش و بخشیدن داشته باشیم. حتی اگه حق با ما باشه چی میشه که پیش قدم بشیم تا کدورتها رو پاک کنیم.
من از امشب شروع میکنم هرچه باداباد... |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم شهریور 1388ساعت 2:2 توسط دریا |
|
|
شب نیمه شعبان هشت سال پیش بود که خونه یکی از دوستام جنوب شهر رفتم. البته از صبح روز قبل نیمه شعبان مهمان این دوست بودم.
مرحوم سید بن طاووس میفرماید: در یک سحرگاه در سرداب مطهر (منزل حضرت در سامرا) از حضرت صاحب الامر ارواحنافداه این مناجات را شنیدم که می فرمود: ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه چهاردهم مرداد 1388ساعت 0:41 توسط دریا |
|
|
آن دوست گریز شاید درمانده از تلخی نوازش دستانی مرموز در جستجوی آیینه تا بیاموزد صیقل وجودیش را روزنه ای نمودار می شود راه... راه کجاست؟ راه خداست!؟ ----------------------------------------- هیچ می دانی چرا چون موج شفیعی کدکنی |
|
+ نوشته شده در
شنبه سوم مرداد 1388ساعت 4:4 توسط دریا |
|
|
((یک دوست ناسازگار اما صمیمی مثل ترکشی فرو رفته در نخاع است. تحملش دردآور است و بیرون آوردنش فلج کننده.)) این جمله زیبا از سیدحسن حسینی منو یاد یکی از دوستام انداخت و این احتمال به ذهنم خطور کرد که سیدحسن حسینی هم با برخورد با دوست من این جمله در ذهنش تداعی شده. دوستی ۱۲ساله که دیشب هم تا دیروقت بحث های تکراری رو مرور میکردیم و نتیجه این صحبت طولانی تنها یک کلمه بود ((بگذریم)) و این کلمه چقدر خووب به داد آدم میرسد وقتی که پنبه در گوشش تا آخرین تونلهای توردتوی گوشش فرو کرده و دائم میگوید بگو چه کنم؟! و من از این همه گفتنها و نشنیدنهایش خسته شدم خستــــــــــــــــه!!! ترسی شیرین بر من بخاطر نوشتن این پست رخنه کرده که شاید بیاید و بخواند شاید که اینبار چشمانش را نبندد. ناسازگاریش را از جهت خودخواهیش میبینم. به عنوان مثال وقتی برای تفریح همگی بیرون می رویم و در رفتن به جای مشخصی اتفاق نظر داریم این دوست مثلا برای دیدن یکی از دوستان خود یا خرید یا هر منافع شخصی جایی دیگری را پیشنهاد میدهد که واقعا حال همه ما گرفته میشود وقتی هم نظرش را رد میکنیم به اندازه ای حال ما را با رفتارش میگیرد که ترجیح میدادیم ای کاش پیشنهاد ش را می پذیرفتیم تا شاید کمتر حالمان اینطور گرفته شود. و البته این دوست ما با داشتن و تعویض انواع دوستان جانبی با عمری کوتاه و زودگذر پدر تجربه را درآورده اما همچنان همچون یک بچه بی تجربه از پند گرفتن تجربه هاس... و چیزی که همیشه باعث بحث های سردردآور ما می شود همین است و اینکه بیشتر اوقات حرمت دوستی چندین ساله مان فدای دوستان دو روزه او می شود و بعد از آن پشیمانی و بعد از مدتی تکرار مکررات و.... تا حالا فکر کردید که چند تا از این مدل دوستا دور و برتون هستن و با همه اخلاقهای بدشون کنار اومدید و یه طورایی عادت کردید و شاید حتی دیگه بدی این رفتارها به چشمتون نمیاد مگر اینکه چشمتون به جمله ای که امشب چشم من بهش افتاد بیافته و یادآور... بشه! نوشتن در مورد رفتارهای منحصر به فرد این دوست زیاد بود دوستی که خیلیها یه جورایی با زبانی ناصح ازم خواستن تا این دوستی رو تمام کنم اما مجدد میرسم به جمله قصار بالا... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه شانزدهم تیر 1388ساعت 1:3 توسط دریا |
|
|
(1)
مبارکه خسته نباشی محمود از اولم لیاقت تو این بود آمار رایو ترکوندی امسال بساط جشنتو باید به پا کرد کارتای دعوتو سفارش بدیم کروبی خواب مونده دوباره انگار بهش نگین که درصدش چقدره عروس و دومادم دارن میرسن ماشالله ماشالله چقده شیک شدن بازی تموم شمشیرا رو بندازید «ما بردیم و ما بردیم و ما بردیم (۲) پوسترای موسویو می کََنن موسوی جون بیکار نشین یه گوشه طرفدارات حوصلشون سر میره حلوا و چیزبرگر و خرما بده دنیا همینه دیگه گریه نکن دیدی که احمدی زورش می چربید حالا دیگه گذشته ها گذشته بسه دیگه گریه نکن عزیزم «ما بردیم و ما بردیم و ما بردیم (3) سرو صدا و جیغ سبز و بوق بوق در پی تبلیغای توهین آمیز همین الان خبر رسید که امروز کی بود می گفت که امنیت نداریم؟ بسه دیگه جمش کنید تموم شد دیگه زمون قلدری تمومه بازم اومد که دستا رو رو کنه گفته بودم محاله کم بیاره «ما بردیم و ما بردیم و ما بردیم» (۴) خدمت کاندیداهای عزادار والا ما که شماها رو دوس داریم جامعمون یه روز خوش ببینه حقیقته دیگه باید قبول کرد حالا که روی آمریکا کم شده مگه صلاح ملتو نمی خواین؟ همینجوری رو قولتون وایسادین؟ بازم خدا به داد ملت رسید «ما بردیم و ما بردیم و ما بردیم» شعری از: انسیه السادات هاشمی
|
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و سوم خرداد 1388ساعت 20:58 توسط دریا |
|
 (1)
اول کار چن تا گلایه دارم
تو چار سالی که بنده روی کارم
سیصد و بیست هزار تا تهمت زدن
گفتم که دندون رو جگر بذارم
حالام که سه به یک جلوم وایسادن
گرچه محاله بنده کم بیارم
به جای اینکه برنامه بیارن
دروغ میگن فقط رو کار و بارم
سه ماهه که شورشو در اوردن
البته من موسویو دوس دارم!
ولی واسه حرف زدن از اعتیاد
من نمیرم یه بازیگر بیارم
مجبورم امروز یه چیزایی بگم
قضاوتو به خودتون می سپارم
«گوش نکنید هرچی میگه دروغه»
«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه»
(2) بنده کلامو مختصر می کنم
بگم که احساس خطر می کنم
پر از فساد و فقر و بدبختیه
به هرکجا که من نظر میکنم
مملکتو رو آقا به چیز کشونده
من دارم احساس خطر می کنم
الان دیگه هیش کی دوسش نداره
اگه الان نیام ضرر می کنم
منم بخوام برم دهات بگردم
یه کاپشن قدیمی بر می کنم
یه تیکه سبزِ سبزِ سبزِ سبزه
هرجایی که بنده سفر می کنم
طرفداراش همه پایین شهرین
وقتی که صحبت از هنر می کنم ـ
یه چیز گنده منفجر می کنن
بله من احساس خطر می کنم!
اخر حرفم از همین تریبون
ملتمونو با خبر می کنم :
«گوش نکنید هرچی میگه دروغه»
«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه»
(3)
مرد حسابی دروغم کجا بود؟
حرف حسابه همشم به جا بود
آی میرحسین! من از شما می پرسم
وقتی نخست وزیریتون به را بود
اون موقع که همه گرسنه بودن
تورما آمارشون بالا بود
خون جوونامونو که می ریختن
حرف جنابعالی، استعفا بود
اون موقع احساس خطر نکردی؟
غیرتت اون زمونا پس کجا بود؟
میرحسین جان من شما رو دوس دارم
نگید که این کار، کار آمریکا بود!
بنده تعجب می کنم که میگین
زمان من قانونا رو هوا بود
می خوای بگم قانونو کی شکسته؟
می خوای بگم پولا پیش کیا بود؟
می خوای بگم زمین چرا گرون شد؟
می خوای بگم کی بود که مافیا بود؟
بنده یه پرونده دارم می شناسید
بگم؟ بگم کی بود؟ کیه شما بود؟
بیقانونی اینه جناب چیز چیز!
تازه اینا گوشه ی ماجرا بود
«گوش نکنید هرچی میگه دروغه!»
«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه!»
(4) این آقا بیخودی ستم می کنه
همه رو داره متهم می کنه
عکس زن منو جلوم گرفته
پُش سر هم بگم بگم می کنه
فقط یه کار انگاری یاد گرفته
نقاشیای بانکو جم می کنه
میره همش تو دهاتا می گرده
اینا چی از درد ما کم می کنه؟
«سیب زمینی» وقتی که کم میاره
«چیز» منو فوری علم می کنه
این جیقیله به من میگه یه روزی
پای فلانیو قلم می کنه
بشین بابا اگه اراده کنه
نسلتو از تو دنیا جم می کنه
بله دیگه صدا سیمام دستشه
چیز میکنه تبلیغشم می کنه
دیکتاتور زبون دراز پررو
ببین چجور بگم بگم می کنه
«گوش نکنید هرچی میگه دروغه!»
«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه!»
(5)
جناب میرحسین منو نیگا کن
جلوی جمعیت یه کم حیا کن
خون منو دیگه به جوش اوردی
کم توی مملکت خودت رو جا کن
بنده به عنوان جناب شاعر
یه چیز میگم برو باهاش صفا کن
شما که اینقد رو زنت حساسی
غیرتتو تو فیلمتم به پا کن
وقتی می خوای روی زنت زوم کنی
اول برو ناخونشو کوتا کن
همین که بعضیا رو لو ندادم
برو بشین کلی خدا خدا کن
وقتی نشد یه حرفایی رو بگی
فوری برو کروبیو صدا کن
بنده خدا نفس براش نمونده
رحمی به حال پیرمافیا کن
راستی چی شد سیصد ملیون شهرام
توام بیا یه کم از اون دفا کن
ما خودمون این کاره ایم برادر
دست یکی دیگه رو تو حنا کن
اگر خدا نکرده رای اوردی
اول کارای موندتو قضا کن
«گوش نکنید هرچی میگه دروغه»
«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه»
(6)
بذاریه کم از قدیماتون بگم
از چیزای از همه پنهون بگم
آدمو مجبور میکنی میرحسین
زور میکنی پشت تریبون بگم
کی بود که آزادیو کله پا کرد
از آدمای تو خیابون بگم
پای کسی شلوار لی می دیدین
جر می دادین بازم براتون بگم؟
فرم سیاه و قهوه ای تیره
از لباسای تحت قانون بگم؟
منم بیام پیام استعفامو
سرخودی و بدون فرمون بگم
جای امام توی خطاب نامه
ملت قهرمون ایرون بگم
امام بگه الان زمان جنگه
ولی به جای بله قربون بگم:
سه تا وزیرمو بدین وگرنه
وگرنه چی؟ نذار براشون بگم
یه چیزایی رو نمیشه اینجا گفت
بعد کلاس بیا تا بیرون بگم
«گوش نکنید هرچی میگه دروغه!» «سرخ و سفید هرچی میگه دروغه!»
(7)
حالا چرا به چیز و چیز افتادی
خب به خودت فشار نیار زیادی
امشب برو حسابی مشورت کن
فردا با مشت پر بیا نقادی
مناظره با کروبی که مونده
با اون که دیگه توی یه نهادی
تا میتونی احمدیو خراب کن
تو میتونی تو بمب استعدادی
کروبی که هوای وقتو داره
توام که رو حرف خودت وایسادی
که همچنان مث اونای دیگه
تشنه ی خون احمدی نژادی
پس چل و پنج دقیقه رو یکسره
بگو آهای مردم حزب بادی
«گوش نکنید هرچی میگه دروغه»
«سرخ و سفید هرچی میگه دروغه»
شعر از: انسیه السادات هاشمی |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388ساعت 23:11 توسط دریا |
|
|
دکتر سید محمود علوی فرزند آیت الله حاج سید رضا علوی، چهارم اردیبهشت 1333 در لامِرد فارس متولد شد و در سن دو سالگی با خانواده به نجف اشرف (محل تحصیل پدر) عزیمت کرد و تحصیلات ابتدایی و سال های اول متوسطه را در دبستان و دبیرستان علوی ایرانیان در نجف گذراند.
علاقمندان به کسب اطلاعات و شناخت بیشتر و کاملتر از نقطه نظرات و دیدگاههای دکتر علوی می توانند به سایت شخصی ایشان مراجعه نمایند: |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هفتم خرداد 1388ساعت 23:52 توسط دریا |
|
|
به پیشنهاد یک دوست این پست رو مینویسم: تنها جمله ای که اول و آخر مـــــرا آرام میکند و به واسطه آن لبانـــم را به مهر سکوت محکوم کردم این بود: بنابر، این آیه قرآن تنها صبر پیشه میکنم: وَ لَمَن صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذَلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ تهمت از رذايل اخلاقى است که از عدم اعتدال قواى درونى انسان پديد مى آيد که عواملی چون (حسد)، (ترس از مجازات)، (طمع)، رذايلى هستند كه موجب ارتكاب اين رفتار زشت از آدمى مى شوند. گاه انسان از روى حسادت به كمالى كه در ديگرى وجود دارد به متهم ساختن وى اقدام مى كند تا به اين وسيله كمال او ناديده گرفته شود. گاه به سبب واهمه اى كه از مجازات در برابر كرده زشت خويش دارد، به ديگرى اتهام مى زند و گاه حرص و طمع براى رسيدن به مقام و رتبه متهم، او را به تهمت وا مى دارد؛ البته توهم و بدگمانى پديد آمده از نيروى درونى «واهمه» که در همه این موارد نقش مهمى را ايفا مى كند.تهمت مايه نابودى حريم برادرى و روابط انسانى ميان افراد جامعه بشرى است و جو عدم اعتماد و ترس از اطمينان را فراهم مى سازد. |
|
+ نوشته شده در
جمعه نهم اسفند 1387ساعت 1:2 توسط دریا |
|
|
از بس که بلا سر دعــــــا آمده است از چار طرف سيل بـــــلا آمده است هر جا که نگاه مي کني شيطان است انگار که قحطي خــــــدا آمده است شاعر: جلیل صفربیگی ----------------------------------------------------------------- قابل توجه بعضیا: |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه چهارم اسفند 1387ساعت 23:50 توسط دریا |
|
|
تحول دخترونه اون قدیما مقنعه سر میکردی
*
--------------------------------------- تحول پسرونه یه مدتی ریش وسبیل میذاشتی میگفتی که خدارو می پرستی نگا نمی کردی به نا محرما تموم سی دیات قدیمی بودن تو مسجد محل یه بلبل بودی * * * * * * حالا می بینم که سه تیغه کردی تی شرت وشلوار لی تنگ میپوشی محرم و نا محرمو بی خیالش چی شد یهو این رو به اون رو شدی به تیپ اسپرت خودت می نازی زنجیر نقره گردنت می بندی شبیه دخترا شدی حسابی آخه تو ناسلامتی یه مردی ژل بزنی سیخ بکنی موهاتو ؟ دست خودت نبود یهو ول شدی شاعر: زهرا خفاجی |
|
+ نوشته شده در
جمعه دوم اسفند 1387ساعت 23:17 توسط دریا |
|
|
کلاس ادبیات شروع شد، با توجه به توصیفاتی که از بچه های ترم قبل شنیده بودم ذهنیت کاملا خاص و تعریف شده ای از این استاد تو ذهنم بود. استاد نسبت به ادبیات فارسی شدیداً تعصب داشت. ادبیات رو اینطور تعریف و تقسیم کرد: 1- اخلاق 2- فرهنگ و تمدن 3- کلیه نوشته ها (آثار مکتوب + ادبیات شفاهی) و توضیحاتی در این سه مورد داد که در نوع خودش برای من خیلی جذاب بود. می گفت که چطور می شه از نوع نوشتار و طرز برخورد و تکلم یه نفر به شخصیت و فرهنگ و سطح تحصیلاتش پی برد. یه فرصتی داد تا توی ذهنمون اطرافیانمون رو سرچ کنیم و نوع صحبت و نوشتارشون رو با فرهنگ و تحصیلاتشون منطبق کنیم. توی این سرچ من به شخصی برخوردم که هم ادعای فرهنگ داره و هم تحصیلات! اونم در چند رشته و چند مدرک تحصیلی... اما جور در نمیومد. نه رفتارش در عمل نشون دهنده یه آدم بافرهنگ بود و نه نوشتارش... چندی از جملات این بنده خدا رو که در دسترس بود میذارم. خداییش شما چه نمره ای به ادبیاتش _که به قول استادمون برگرفته از فرهنگ و تمدنش هست_ میدین؟ (یک جلسه فرهنگی در برابر حجوم بی دلیل و بی پایه ی... مطلب زیبا و قابل تعملی بود به هر حال ان شا’ ا... با وجود فشارهای شدید در میدان محسنی برگذار شد اعمال خلاف ارف روحانیت و تشویش اذهان عمومی که این خود از مصادیق بارز منکر و توحین غیر مستقیم به مذهب و مسلمین است که این نیز خود از مصادیق توحین به روحانیت است. لازم به ذکر است تعدادی از طرفتاران آمریکا در آن تحصن ها داد میزدند شما همتون لنگه همین چه اونا چه تویی که طرفتاری میکنی مانتو خانومها قراره از یک مترو ده سانت تسویب شده کمتر شه آن شبها عابرو داری کنند) البته بگذریم از جمله بندیهاشون که الی ماشالله پر از عیب و نقص و اشتباه هاییه که ممکنه برای هرکسی حین تایپ کردن پیش بیاد. اگر بعضی اشتباهات رو با چند جمله مثال زدم خواستم با این تکرار نشون بدم که این شخص از روی حواس پرتی و... مرتکب این اشتباهات نشده. و حال اینکه ایشون با ادبیات فوق العاده شون شعر هم می سرایند. البته من منکر ابتکار و خلاقیت این شخصیت نمی شم. ابتکاری که در جای جای اشعارشون به چشم می خوره. یکی از عناصر خلاقیت که در شعر امروزه مطرح می شه بحث هنجارشکنیه که به وضوح در شعر ایشون دیده می شه. البته ایشون یک مقدار زیاد در بحث وزن و قافیه و ردیف هنجار شکنی کردن و کلا هنجار شعرو شکستن. و باید به خاطر این فتح باب بهشون تبریک گفت!!! تنها فرقشون با نیما و شاملو اینه که اونها قالب های جدیدی رو به وجود اوردن ولی این آدم خلاق در همون قالب های قدیمی و نیز با همون زبان قدیمی هنجارشکنی های شگفتی صورت داده که متاسفانه از ذکر مثال معذورم! |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت 0:46 توسط دریا |
|
|
امشب و اینروزا وقتی دلم خیلی میشکست و از ته دل میشکست از خودم پرسیدم چه راحت میشه دل آدمارو شکست! یعنی منم تا حالا دلی رو شکستم و خودم خبر ندارم؟!
خواستم امشب همینجا از همه اونایی که با یه حرف یا یه رفتار ازم دلخور شدن و رنجیدن بخشش بخوام! ولی گاهی پیش اومده حرفی رو زدم نه به قصد و نیت خاصی اما دوستان فکر کردن من نیتی غیر از خیر و خوبی دارم و اونوقت واقعا حق دارن ازم دلخور باشن... منم امشب از خودم دلخورم از اینکه چه راحت خیلیها رو از خودم رنجوندم بدون اینکه خودم بفهمم!!! امیدوارم اونایی که باید منو حلال کنن... ----------------------------------------------------------------------------------------------- با این حال که این پست رو با منظور واضحی گذاشتم، دوستان ـ البته به ظاهر دوستان ـ نه تنها نخواستند عذرخواهی منو ببیند و بپذیرند بلکه از در تلافی و احتمالا همراه با اغراض شخصی وارد شدند. اگر اینجا نه خواستم و نه تونستم که از خودم دفاع کنم، عاقبت این جریان رو به اون دنیا می سپارم، البته امیدوارم بعضی ها به اون دنیا اعتقاد داشته باشند و به خودشون بیایند! |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 1:25 توسط دریا |
|
|
با عرض معذرت به کسایی که میان پست رو بخونن به درخواست یک دوست فعلا این پست رو حذف کردم تا ببینم نتیجه چی میشه!
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387ساعت 3:2 توسط دریا |
|
|
کاش نمی رفتم یا شایدم نباید ساده بر خورد میکردم شاید اگه مثل خودشون قلمبه سلمبه می حرفیدم کمتر متهم میشدم... دیگه دیگه ما ایرانی ایم با تمدنی نمیدونم چند هزار سوله راستش چرا، من طنز مینویسم اما نیومده بودم اونجا راجع به این بحث کنم هی رد میشدم اما اونا... خب دوستان جواب های قشنگ رو به جواب های درست ترجیح میدن آره اگه در جواب سوال اینکه چرا وبلاگت مشکیه ولی طنزه باید میگفتم من این رنگ رو انتخاب کردم تا خنده را در اوج ظلمت موجود در جامعه به عرصه ظهور برسانم یا در مورد روزنامه ها باس میگفتم من تیتر روزنامه ها رو برداشتم و مسترخالیبند رو ساختم تا این واقعیت رو القا کنم که روزنامه های ما یک مشت دروغ و هذیان به خورد مخاطب می دهند یا اگر اهدافم رو سیاسی معرفی میکردم وای خدای من الان اسطوره شده بودم در مورد پست سپاه هم همینطور من جواب های درست رو دادم نه قشنگ رو ولی اون ها این رو نمیخواستند اکثرا از سوالایی که میپرسیدند منتظر جواب هایی بودند که خودشون در نظر گرفته بودند نه جواب های من خلاصه اینجور برداشت شد که من میپیچونم من از خیلی سوالا سعی میکردم زود رد شم تا سوالای اصلی برسه سوالا در مورد پست ها اما... امان از آرمان های طنز والا در نهایت فهمیدم که من یه پست فقط دارم اونم سپاهه بازم دم آرش گرم که این یکی رو پرسید دوست داشتم اون عقبی های همیشه ساکت سوالاشونو بپرسند اما یه سری سوال های اینجوری و بعدش هم جناب درخشنده در دوکون رو بست گویا جایی قرار داشت یا حوصله نداشت .... ولی اون برگه هایی که پخش شد خوب بود سوالای تو برگه ها خیلی بهتر از سوالای تو جلسه بود
این ها بخشی از سخنان مسترخالیبند بود با یکی دیگر از دوستان که برای من ارسال کرد اینگونه به نظر میرسد که او محق است او ساده بود و کسی در آن جلسه به دنبال چنین چیزی نبود او جدی گرفته نشد با این که وبلاگ محبوبی به حساب می آمد با آن سوال ها و آن طرز گفتار ها کسانی که تاکنون یک کلمه طنز ننوشته بودند و احتمالا مطالعاتی هم نداشته اند قصد داشتند به مسترخالیبند درس طنزشناسی بدهند. از همه جالب تر هم دکتر بود. با اون سوالاتش بهش برخورده بود که اومده خزعبل نقد کند. خوشش نیامد که مسترخالیبند از یک بی ادب چیزی آموخته است و این صداقت را تقبیح کرد. آخرش هم گفت تو به کاری که میکنی اعتقاد نداری و این حرفا جالبه از نظر گذاشتن خالیبند ایراد میگیرفت اما نمیگفت وقتی خودش برای وبلاگ مسترخالیبند نظر نمیده پس چرا ... همچین صحبت از نوشتن میکرد انگار کسی نمیداند که او چگونه استفراغ واژه را در وبلاگش به کار میگیرد.
مستر : نمیدانم آخر نفهمیدم به تعداد آدما طنز وجود داره یا طنز فقط یه سبک نوشته است با آرمان بالا آخر نفهمیدم من خوب میپیچونم یا تو بازجویی کم میارم راستش تا آدم این پشت نشینه یه سری چیزا رو نمیفهمه
شنیدن این چیزا از زبان خالیبند جالب بود چرا که او مثلا رفیق و محبوب جمع منتقدین بود پس وای به حال بیچاره های قبل از این... آخرشم نفهمیدم هدف آقای درخشنده از پرسیدن سوال شیرینی چی بود در حالی که تیکه های شیرینی روی پاهاش رو هنوز تمیز نکرده بود. شیرینی که میثم از طرف خالیبند گرفت و قرار بود خالیبند به میثم پرداخت کنه مبلغش رو... کسی نپرسید برگه های پرینت وبلاگ کو... چون مسترخالیبند پر رو نبود همین
مستر: همین پست سپاهی رو که این همه هوادار داشت و میخواستن که من پیشتر برم به خیلی ها برخورده بود و من به این گروه دوم بیشتر حق میدم
آری اینجا ساندی است اولین جلسه نقد وبلاگ جلسه ای که با 4 پنج نفر شروع شد در چند جلسه اول به 20 نفر رسید و پس از آن 20 تا 30 نفر رو پوشش داد که 10 نفر آنها که هیات موسس و مدیره اند و دیگر پیشرفتی نداشت.
پینکی: خیلی قدر نشناسند. من اون همه زحمت کشیدم اون همه جون کندم برای جلسه خیلی جاها خودم رو ضایع کردم اما آخرشم یه روز آقای درخشنده گفت از فردا دیگه شما نمیخواد بیاین تقریبا تمام کسایی که الان زیر دست درخشنده اند رو من آوردم تو جلسات اما هیچکدوم به طرفداری از من کاری نکردند.
آری این چنین است. چرا پس از گذشت دو سال این جلسه هنوز در جا میزند؟ چرا بیش از نیمی از نقد شونده ها پس از نقد از جلسه نقد جدا شدند و خیلی هاشان نیز از دنیای وبلاگ منزوی شدند. چرا کسی نظر آنها را در مورد منتقدین نمیپرسد؟ امروزه به هر فرهنگسرایی مراجعه کنید حتی بهترین آنها و درخواست زمان و مکان برای جلسات نقد وبلاگ کنید به آسانی به شما میدهند. هزینه های جلسه را متقبل میشوند و نیز مبلغ مناسبی بابت هر جلسه به برگزار کنندگان تقدیم میکنند. امروزه یا مهمتر از این در زمان های هدر رفته پرشین بلاگ، بلاگفا، میهن بلاگ، فارسی بلاگ، ایران بلاگ، بلاگ اسکای و... همه تشنه ی ساپورت یک جلسه نقد بوده اند و به شدت آماده حمایت بودند. دعوت یک نویسنده در سبک وبلاگ نقد شونده مگر چه هزینه ای دارد. اکثرا رایگان و با هماهنگی امکان پذیر است. چرا که هر هفته که یک نویسنده نمی خواهد بیاید. مثلا نویسنده طنز هر گاه وبلاگ طنزی نقد شد. ای بابا... در این جلسه اگر نقد شونده شیرینی نخرد گویا کسی نخواهد آمد. و به قول آقای درخشنده ارزش گذاری به مخاطب یعنی خریدن شیرینی. حال به نظر شما چرا جلسات اینقدر کرخت و ایستا به نظر میرسد؟ در این جلسات زیر آب زنی، حرف در آوردن برای همدیگه و حسادت و انگیزه تخریب کاملا مشهود است کسی چرا تا کنون نپرسیده چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟ شاید میترسیده به او برچسبی بخورد. در جلسه نقد هفته گذشته مطرح شد که چه اشکالی دارد که سخنان شما به کسی بربخورد. پس اگر این سخنان به شما برخورد ناراحت نشوید. یکی از دوستان اوضاع را اینطور شرح میدهد:
به نظر میرسد اینجا ضعف مدیریتی وجود دارد. این ضعف ها خواه و ناخواه پای مدیر نوشته خواهد شد. اما از لحاظ شخصیتی شاید جناب درخشنده خواهان آن بوده که درخشنده باشد و بتابد. شاید میخواسته ماه جلسه او باشد که موفق هم بوده است. او جلسه را طوری تنظیم میکند که اگر یک جلسه او نباشد جلسه فلج است. نمیگویم برگزار نمیشود میگویم فلج است. و اینکه خود را کارشناس جلسه میدارد و نظریه کارشناسی میدهد و جای همگان نتیجه گیری میکند نشان از همان درخشندگی است. او دوست ندارد کس دیگری پر و بال داشته باشد و روی او سایه افکند. اخراج پینکی او را بیشتر آلوده ی این اتهام میکند. با یک نظر به هیات مدیره در میابیم که او این سیستم را هم در هیات مدیره پیاده کرده است. در واقع او خود مدیریت میکند و شریک نمیخواهد. هیات مدیره ای مشتمل بر تعدادی جوان که هیچ یک نه سابقه ای و نه ادعایی نسبت به مدیریت دارند. فقط با پشتوانه ای که میگیرند به جنگ وبلاگ های نقد شونده میشتابند.
در این بین افراد موجهی نیز وجود دارند که به خاطر دلایلی بغیر از بار فنی جلسه پای در آن میگذارند. مطلب دیگر اینکه در جلسه صداقت حرف اول را میزند در این بین به بیان خاطره ای از یکی از اعضا میپردازم:
روز 15 دی ماه بود جلسه نقد آیات آسمانی بود جلسه نقد خوبی بود در پایان جلسه رای گیری برای وبلاگ برتر ماه پاییز انجام شد . میبایست از میان جلسات نقد شده یکی انتخاب کنیم. دو تن از دوستانم گفتند بیایید برای خنده هم که شده به وبلاگ رضا ه ک رای دهیم. من میخواستم به درخت بی سایه رای دهم ولی پذیرفتم و خلاصه خودم جای هر سه نفر این وبلاگ رو نوشتم و برگه را تحویل دادم. پس از پایان جلسه اعلام شد که درخت بی سایه وبلاگ برتر شده و کف و هورا و اینا. من نیز به شخصه خوشحال شدم چون حقش بود. پس از جلسه به سراغ شمارشگر آرا (آرش) رفته و پرسیدیم چه خبر؟ راستی رضا ه ک چقدر رای آورده بود؟ گفت هیچی! گفتیم حتی یه دونه؟ گفت نه چیزی نگفتیم دوباره این سوال رو بیرون در و در محوطه کنار کتاب سرا نیز از او پرسیدیم و او دوباره تاکید کرد. راستش من نمیگویم رضا ه ک اول شده یا کس دیگر ... من برتر بودن درخت بی سایه را زیر سوال نمیبرم اما از این شاکی ام... چرا که آن را هم زیر سوال خواهد برد. و با این حساب انگیزه ای برای رای دادن به وبلاگ برتر این فصل ندارم.
آری این چنین است برادر و خواهر گرامی به نظر بنده در نقد جلسات نقد لازم نبود همدیگه رو نگاه کنیم. فقط کافی بود پای درد و دل یکی از همین نقد شده ها بنشینیم. آقای درخشنده، جناب چاکری، حسن خان و دیگران... من هیچ کینه ای نسبت به شما ندارم و این سیاه نامه و شب نامه نیست. این حقیقتی است که چشم ها بروی آن بسته شده است. میتوانید من را دشمن و عقده ای و هرچه بنامید و نوشته ام را توحش الکترونیکی بدانید ولی این ها تنها گوشه ای از حقیقت بود که یا نمیدانید، یا نمیخواهید بدانید و یا میدانید و بروی هم نمی آورید. احساس کردم لازم است یک نفر شجاعانه قربانی این سکوت شود. من آنچه شرط بلاغ است با تو میگویم... تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387ساعت 0:26 توسط دریا |
|
|
پریشب یه دفه یه دردی توی گوش سمت چپم و گلوم تیر کشید... نصفه شب که تحملم طاق شده بود به مامان گفتم احتمالا گلوم چرک کرده و... مامان با همه تجربه ش گفت: احتمالا دندونه عقلته! |
|
+ نوشته شده در
جمعه یازدهم بهمن 1387ساعت 14:35 توسط دریا |
|
|
اصولا و کلا کمتر از خودم و روزمرگی هام توی وبلاگم مینویسم واسه اینکه عقیدم اینه که غیر از یکی دو تا مخاطب خاص واسه کسی دیگه ای نوشته هام حتی ارزش نگاه انداختن هم نداره. این جواب سوال کسیه که ازم خواست از خودم از اتفاقات اطرافم و حتی از خودش بنویسم. اکثرا آدما توی زندگی دنبال این هستن تا خیلی از داشته هاشون رو با کسی شریک بشن، از احساسات گرفته تا مادیات و... اما من هیچوقت نتونستم همه داشته هام رو فقط با یه نفر شریک بشم، چراش رو هم هنوز خودم نتونستم پیدا کنم! اگر اون یه نفر دوست بوده که هیچوقت طعم واقعی دوستی رو نچشیدم و نهایتا به این نتیجه رسیدم که هیچ دوستی کامل نیست! پس نتونسته شریک همه داشته هام باشه. خواه و ناخواه بخشی از احساسات متعلق به بستگان هست! اما آیا کسی میتونه بگه تمام یا چقدر از احساساتش متعلق به مادرش هست یا همسرش و یا فرزندش؟! مثل بچه ای که با تمام نادونیش وقتی ازش میپرسی مامانتو بیشتر دوست داری یا باباتو؟ میگه هردو!!! این جواب نه از روی ترسه و نه از روی سیاست! از دل پاک بچه هست و تقسیم احساساتش... اما من در تقسیم احساساتم هم به خطا رفتم و حتی نتونستم مثل یه بچه سه ساله تفکیک و تقسیم کنم. از این همه مغلطه که بگذریم میرسم به اتفاقات اخیر و سوالایی که واسم پیش اومد. ۱ـ دوست چندین ساله ای که کم کم داشت فراموش میشد اینروزها خودش را خووب می نمایاند به نظر شما چرا؟؟؟!!!! (تیتری رو که انتخاب کردم به این متن هیچ ربطی نداره واسه اینکه ربطش به بی ربطیشه) |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و پنجم دی 1387ساعت 23:41 توسط دریا |
|
|
آن روزها دوستی ها پایدار!
عهدها محکم و ناگسستنی! محبت ها به رنگ واقعیت! دل ها صاف و یکدست! فریب فقط در بین دشمن! این روزها دشمنی ها پایدار! باید باور کنم که آنروزها گذشت... |
|
+ نوشته شده در
شنبه چهاردهم دی 1387ساعت 1:39 توسط دریا |
|
|
"هرگز در مقام تلافی برنیایید زیرا در آن صورت به خویشتن زیادتر از آنها آسیب خواهید رسانید" این جمله رو از یه کتاب خونده بودم که توی پستای اولیم هم منبعش رو نوشتم. (ان الذین یحبون ان تشیع الفاحشه فی الذین آمنوا لهم عذاب الیم فی الدنیا و الاخره والله یعلم و انتم لاتعلمون): (کسانی که دوست دارند زشتی ها در میان مردم با ایمان شیوع یابد عذاب دردناکی برای آنها در دنیا و آخرت است و خدا می داند و شما نمی دانید.) ( ان الذین یرمون المحصنات الغافلات المومنات لعنوا فی الدنیا و الاخره و لهم عذاب عظیم): (کسانی که زنان پاکدامن و بی خبر (از هرگونه آلودگی) و مومن را متهم می سازند در دنیا و آخرت از رحمت الهی به دورند و عذاب بزرگی برای آنهاست.) شهید مطهری در تفسیر این آیات فرمودند: تمامی گناهان یا در دنیا و یا در آخرت مورد مجازات واقع می شوند اما تنها گناهی که هم در دنیا و هم در آخرت نتیجه اش آشکار می شود "تهمت" است و مجازات آن در دنیا رسوایی است. |
|
+ نوشته شده در
شنبه سی ام آذر 1387ساعت 1:15 توسط دریا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
به پندار تو:
جهانم زیباست! جامه ام دیباست! دیده ام بیناست! زبانم گویاست! قفسم هم طلاست! بر این ارزد که دلم تنهاست؟! |
| آرشیو موضوعی |
|
ادعیه و احادیث آموزه های روانشناسی آیین دوستیابی شعر دانستنی ها متفرقه |
|
RSS
|
